2 stycznia 2019

Blogowe podsumowanie 2018 roku

http://emnilda.blogspot.com/2018/03/weniane-paszcze-sa-niesmiertelne.html
W 2018 roku dostałam "w spadku" wełniany płaszcz po mamie, który po przeszło 20 latach wciąż ma się świetnie.

Muszę przyznać, że poczułam się bardzo zaskoczona, kiedy zobaczyłam wpisy z minionego roku. Przede wszystkim myślałam, że będzie ich mniej, a wyszło całe piętnaście; ponadto ze wszystkich jestem bardzo zadowolona. Niekiedy bywa tak, że po kilku miesiącach od publikacji, jakiś wpis budzi we mnie negatywne skojarzenia, albo poczucie winy, że nie dość się do niego przyłożyłam (mogłam wybrać jakiś lepszy plener do zdjęć, zrobić je w dniu, kiedy byłam pozytywniej nastawiona do życia, albo poszukać dodatkowych materiałów, w przypadku wpisów o jakiejś wartości poznawczej). W  2018 roku wszystkie posty budzą tylko pozytywne wspomnienia i nawet nie mam wyrzutów sumienia, że mogło być ich więcej. Przy moim trybie życia i biorąc pod uwagę, fakt, że dużo czasu zabierało mi zdobywanie treści do Zmysłownika oraz jego uzupełnianie (wkrótce pojawi się wpis podsumowujący), jestem naprawdę zadowolona z tych kilkunastu wpisów.
......
Oczywiście, jak każdego nowego roku, tak i w tym, bardzo życzę sobie wielu pomysłów związanych z blogiem i czasu na ich realizację, a Wam - drodzy czytelnicy - bardzo dziękuję za kolejny wspólny rok, wszystkie komentarze, wyświetlenia i lajki w mediach społecznościowych. Cieszę się, że jesteście. Tak po prostu.
......
Klikając w zdjęcie, przeniesiecie się do konkretnego wpisu - serdecznie zapraszam.

http://emnilda.blogspot.com/2018/03/nikt-nigdy-nie-zgebi-zamysow-wiosny.html
Koleżanka z pracy podarowała mi z kolei takiego szarego futrzaka. Bardzo dobrze się w nim czuję, a jasny popielaty kolor trochę rozjaśnia ponury zimowy krajobraz.

http://emnilda.blogspot.com/2018/10/william-morris-x-h.html
W minionym roku udało mi się kupić 3 rzeczy z kolekcji William Morris x HM, m.in. tę sukienkę, którą udało się sfotografować we wspaniałym otoczeniu.

http://emnilda.blogspot.com/2018/11/jesienna-codziennosc.html
Kolejna odsłona kolekcji William Morris x HM, czyli spódnica w drobny wzór w jesiennej stylizacji.

http://emnilda.blogspot.com/2018/06/szlafrok-w-tropikach.html
Poznańska palmiarnia stała się tłem dla ulubionego szlafroka z Zary. W minionym roku kupiłam sobie kilka rzeczy na wyprzedażach w sieciówkach, chociaż i tak najlepsze ciuchy (i najwięcej satysfakcji) dały mi polowania w lumpeksach.

http://emnilda.blogspot.com/2018/04/emnildowy-mix-modowy-8.html
W 2018 roku udało mi się znaleźć dobre miejsce do zdjęć swoich codziennych zestawów - lustra w szatni w mojej pracy, gdzie jest dobre światło i w miarę jednolite tło, dzięki czemu powstały aż dwa wpisy z zestawami, które zakładam na co dzień.

http://emnilda.blogspot.com/2018/10/jesienne-powroty.html
Odkrywałam też nowe możliwości programów graficznych, dzięki czemu niektóre zdjęcia nabrały niepowtarzalnego klimatu.

http://emnilda.blogspot.com/2018/07/to-nie-jest-hobby-dla-starych-ludzi.html
W minionym roku dopadła mnie roślinna gorączka i po raz pierwszy urządziłam kwiatowy balkon z prawdziwego zdarzenia oraz zadbałam o nowe rośliny we wnętrzu. Kosztowało mnie to ogromnie dużo pracy, a szkodniki i tak wygrały, ale nie żałuję. W tym roku jednak będzie skromniej i postawię na gatunki odporne na trudne warunki, tak żeby na balkonie nie tylko pracować, ale przede wszystkim wypoczywać.

http://emnilda.blogspot.com/2018/07/zycie-w-xix-wiecznej-kamienicy-2-strefa.html
Jednym z najchętniej czytanych przez Was wpisów w minionym roku, był ten o życiu w XIX-wiecznej kamienicy. Podzieliłam go na dwie części - strefę publiczną i prywatną. O pierwszej z nich przeczytacie klikając w zdjęcie powyżej, wpis o sferze prywatnej - dopiero przed nami, na pewno w tym roku pojawi się na blogu.

http://emnilda.blogspot.com/2018/02/italia-podsumowanie-stycznia.html
Na styczeń 2018 roku przypadła moja fascynacja włoskimi klimatami (wywołana chyba zimową tęsknotą za słońcem). We wpisie polecam kilka filmów, książek, przepisów kulinarnych oraz dzielę się kolażem inspirowanym Śmiercią w Wenecji który sama zaprojektowałam i wykonałam.

http://emnilda.blogspot.com/2018/08/plazing-na-przeomie-wiekow.html
W środku zimy możecie także przeczytać rozgrzewający wpis o letnim plażowaniu na przełomie XIX i XX wieku i wszystkim, co związane jest z letnim wypoczynkiem na wywczasach.
......
A na koniec wpis o nowościach (udało mi się ogarnąć ten temat tylko wiosną), czyli zapachy, ubrania, trochę staroci i opinie o kilku książkach kucharskich.

http://emnilda.blogspot.com/2018/03/nowosci-na-wiosne-mix-12.html

10 listopada 2018

Jesienna codzienność


W ostatnim wpisie pokazałam Wam sukienkę z kolekcji William Morris & Co. x HM, a dziś kolejny jej element, który zakupiłam - plisowana spódnica.
......
Co ciekawe, w obu rzeczach z tej kolekcji czuję się, jak w drugiej skórze i dlatego bardzo często je noszę. Większość mojej jesiennej garderoby utrzymana jest w kolorach granatu, bordo i miodu, zatem nie mam większego problemu z dopasowaniem pozostałych elementów do tej spódnicy. Dzisiaj połączyłam ją z bordowymi dodatkami, a gościnnie wystąpiły moje jedyne buty na wysokim obcasie, chociaż już dawno odzwyczaiłam się od noszenia takowych - na co dzień preferuję wygodne mokasyny lub buty na płaskim koturnie.






(zdjęcia: Włóczykij)

19 października 2018

William Morris x H&M

 "Chodźmy do parku! Jest tak pięknie że można oszaleć!"

Nigdy szczególnie nie jarały mnie kolekcje H&M przygotowywane we współpracy ze znanymi markami modowymi. Pamiętam jednak, że prócz tego, iż płaciło się za nazwisko projektanta, ubrania były dość wysokiej jakości. I tak, rok temu, udało mi się kupić jedwabną apaszkę Erdem. Od tego czasu nie śledziłam specjalnie tych współprac, do momentu, kiedy w sierpniu natknęłam się na informację o kolekcji przygotowanej wspólnie z William Morris & Co., firmą znaną z produkcji doskonałej jakości tkanin obiciowych i tapet, i będącą raczej brytyjskim dziedzictwem narodowym, niż marką brylującą na tygodniach mody. Osobiście kocham wszystkie ich wzory, więc wpisałam datę premiery w kalendarz i czekałam.
......
Koniec końców zdecydowałam się na zakup trzech rzeczy. Sukni widocznej na dzisiejszych zdjęciach, plisowanej spódnicy, którą pokazałam już na instagramie oraz skórzanych, bordowych mokasynów. W tym miejscu muszę się przyznać, że mam ambiwalentny stosunek do tej akurat współpracy. Z jednej strony bardzo się cieszę, że kolekcja powstała i mogę się teraz otulać ulubionymi motywami w jesienne dni, z drugiej jednak, jest uszyta z bardzo kiepskich materiałów (głównie poliester*) przez globalną firmę i to wszystko przeczy całej idei Morrisa i założonego przezeń ruchu Arts and Crafts, który sprzeciwiał się właśnie masowej, zmechanizowanej produkcji na rzecz odrodzenia tradycyjnego rzemiosła i techniki oraz odnowienia sztuki graficznej. Pewnie jak to zwykle bywa, kasa musiała się zgadzać, stąd taka, a nie inna decyzja osób zarządzających firmą. Jednak sama bardzo chętnie wydałabym jeszcze raz tyle za te piękne wzory, nadrukowane na jakiejś szlachetnej tkaninie.
......
Myślę jednak, że miejscówka, w której udało się zrobić zdjęcia, rekompensuje częściowo słabą jakość tkanin i wprowadza trochę tradycyjnego, angielskiego klimatu. Jest to teren Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Gnieźnie, który szczególnie lubię odwiedzać jesienią, bo ta pora roku ma w sobie wiele mroku i sprawia, że można poczuć się tam, jak w wiktoriańskim psychiatryku z filmów lub gier komputerowych. Od mojej ostatniej wizyty wycięto trochę drzew, przez co zrobiło się nieco mniej ponuro, jednak nadal jest tam wiele zapuszczonych zakamarków ze świetną architekturą w tle, które idealnie nadają się do zdjęć.

*Z cyklu złote rady mojej mamy: "Dziecko, jeżeli już kupiłaś sobie sukienkę z poliestru, to dokup chociaż pod spód jedwabną halkę".






Już w przymierzalni świetnie poczułam się w tym kroju sukni. Jest dość luźna (więc spokojnie ukrywa nadprogramowe kawałki pizzy) i ma świetny, rozkloszowany dół, który fajnie powiewa przy chodzeniu. Do tego idealnie wpasowuje się w styl hippie, szczególnie w zestawieniu z futrzaną kamizelką i kozakami, z którymi będę nosić ją w zimne dni.




To nie są te nowe mokasyny, o których piszę wyżej. W dniu robienia zdjęć paczka z nimi była gdzieś w drodze (niestety, mój model można było kupić tylko on-line). Są jednak bardzo podobne i kupiłam je właśnie w zastępstwie za te - mają już trzy lata, wiele kilometrów za sobą i cóż... rozchodziłam je w taki sposób, że stały się niesamowicie wygodne, ale wyglądają nieestetycznie.

(zdjęcia: Włóczykij)

2 października 2018

Jesienne powroty


Jesień to moja ulubiona pora roku. Po gorącym słonecznym, ciężkim lecie, kiedy upały skutecznie odbierają mi chęć do robienia czegokolwiek konstruktywnego, z utęsknieniem wypatruję jesiennych dni. Poranne chłody, mgły nad łąką przy domu i szare chmury na horyzoncie sprawiają, że odzyskuję energię i chęć do działania. Chciałabym napisać, że także w kwestii prowadzenia bloga, jednak zdałam sobie sprawę, że nie jest on już moim priorytetem. Dawniej, kiedy tylko miałam wolny czas, w większości poświęcałam go na przygotowywanie nowych wpisów. Wymyślałam tematy, utrwalałam pomysły, wpisywałam to wszystko w kalendarz; starałam się czytać takie książki i oglądać takie filmy, które później mogłabym wykorzystać w swoich wpisach, a teraz - szczerze mówiąc - wcale mi na tym nie zależy. Co więcej, nie mam też wyrzutów sumienia związanych z brakiem treści na blogu przez dłuższy czas. Po prostu trochę zmieniły się moje priorytety i zdecydowanie bardziej wolę poleżeć w domu z jakąś powieścią, niż ganiać w plenerze i pozować do zdjęć, poza tym porządne prowadzenie bloga zajmuje naprawdę dużo czasu, ja mam wystarczająco dużo innych zajęć, a doba ma tylko dwadzieścia cztery godziny.
Nie oznacza to, że nie będę publikować nowych wpisów, ale nie łudzę się już, że będą one regularne, a tym bardziej częste. Mam kilka pomysłów, które chciałabym zrealizować tutaj do końca roku (a nawet jeden na styczeń), ale nie będę się z tym jakoś specjalnie spinać. Jakby co - na co dzień jestem na Instagramie
......
Do rychłego zobaczenia!










(zdjęcia: Włóczykij)

18 sierpnia 2018

Plażing na przełomie wieków


Sezon wakacyjny trwa w najlepsze, pomyślałam więc, że ciekawie byłoby przyjrzeć się, jak czas nad morzem spędzano w dawnych czasach. Właściwie to pomyślałam o tym już rok temu i to wtedy powstał cały wpis... poza ostatnim akapitem, za którego dokończenie jakoś nie mogłam się zabrać, aż nadeszła jesień i temat nadmorskiego wypoczynku przestał być aktualny. Nic się jednak nie zmarnowało, dopisanie brakujących słów zajęło mi piętnaście minut i oto jest. Miłego czytania.
......
Zacznijmy może od tego, że na wakacyjny wyjazd na przełomie XIX i XX wieku, pozwolić sobie mogli nieliczni. Oczywiście liczba zażywających wypoczynku w nadmorskich kurortach rosła z roku na rok, ale była to jednak zabawa pociągająca za sobą dość wysokie koszta tym bardziej, jeżeli chciało się wypoczywać w zacnych warunkach. Najbogatsi, czyli arystokracja i burżuazja, jeździli za granicę do znanych w Europie uzdrowisk na Riwierze Francuskiej, Biarritz, Włoch (chociażby Lido), a także nad Bałtyk, do belgijskiej Ostendy, które to miejsca cieszyły się uznaniem i prestiżem od wielu lat. Mniej zamożni podróżowali w obrębie własnego kraju, w przypadku Polski, która była wówczas pod zaborami, decydowano się na wyjazdy do atrakcyjnych miejscowości w granicach państw zaborczych (Abacja, Lovarna, Raguza nad Adriatykiem dla mieszkańców zaboru austriackiego, uzdrowiska krymskie dla zaboru rosyjskiego i miejscowości nadbałtyckie, takie jak Kołobrzeg, Sopot czy Połąga dla mieszkańców zaboru niemieckiego). Jednocześnie w wielu nadmorskich miejscowościach infrastruktura turystyczna dopiero kiełkowała i te właśnie nieznane nikomu wioski rybackie położone nad morzem były celem ludzi najbardziej ubogich, ale jednocześnie posiadających tyle gotówki, że mogli w ogóle wziąć  pod uwagę wakacyjny wyjazd.

Plaża w Ostendzie (Belgia) ok. 1900 roku, na dolnym zdjęciu budka kąpielowa z bliska.


Przełom wieków był tym okresem, kiedy nadmorskie uzdrowiska przeżywały prawdziwy najazd turystów. Przyczyniła się do tego przede wszystkim budowa linii kolejowych, łączących duże miasta z małymi miejscowościami oraz regularne kursy pomiędzy nimi. Wcześniej zjeżdżało nad morze najwyżej kilkaset rodzin w sezonie, rezerwując pobyt na 2-3 miesiące i zabierając ze sobą większość domowego wyposażenia i służby.
Żeby ułatwić wybór najlepszego miejsca na terapię zdrowotną i wypoczynek, co sezon (lub co kilka sezonów) przygotowywano przewodniki w formie ulotek, broszur, a nawet albumów, które szczegółowo opisywały atrakcje danej miejscowości. Detale w nich podane były naprawdę imponujące, zważywszy na to, że te wszystkie informacje nie były dostępne w internecie :) A więc można było dowiedzieć się o wszystkich połączeniach komunikacyjnych do danej miejscowości wypoczynkowej i - jakby tego było mało - odnotowywano także przesiadki, standard wagonów, a nawet udogodnienia na dworcach mijanych po drodze. Szczegółowo wymieniano wszystkie atrakcje danej miejscowości (o tych zaś), właścicieli poszczególnych obiektów i ich standard, godziny otwarcia z uwzględnieniem podziału na płcie, gdyż większość kąpielisk i zakładów kąpielowych nie była koedukacyjna (ok. 1900 roku dopuszczono tzw. kąpiele rodzinne małżonków z dziećmi, co często skutkowało pożyczaniem obcych dzieci przez pary zakochanych). Ważny był także spis nazwisk wszystkich znamienitości goszczących w kurorcie podczas poprzednich sezonów, co w przypadku nazwisk arystokratycznych czy artystycznych podnosiło prestiż miejsca. Odnotowywano także ogólną liczbę letników, obiektów, urządzeń kąpielowych, ceny kuracji wodnych, koszty noclegów w zależności od pory roku, a nawet szacunkowe wartości wyżywienia w zależności od ilości osób.

Tymczasem w rodzimym niemieckim Sopocie...

Dom Zdrojowy w Ostendzie, około 1895 roku.

O największej atrakcji nadmorskich kurortów, czyli kąpielach, za chwilę, a teraz kilka słów o tym, jakie inne przyjemności czekały na letników, na plaży przebywano bowiem od rana, popołudnie rezerwując na spacery, przejażdżki konne, pływanie łódkami po morzu, a wieczór na spotkania towarzyskie, spektakle i bale (pamiętajmy, że wszystkie czynności wymagały odpowiednich strojów i kapeluszy, więc z reguły bagaży było bardzo dużo). Jednym z najważniejszych budynków w każdej większej nadmorskiej miejscowości był Dom Zdrojowy, który mieścił restaurację, kawiarnię, salę koncertowo-bankietową i czytelnię. W tej ostatniej można było przejrzeć najświeższą prasę międzynarodową (szczególnie w miastach do których zjeżdżało się towarzystwo), a także napisać listy, która to czynność była codziennym rytuałem ówcześnie żyjących ludzi. Wielką atrakcją było molo, mieszczące kawiarnie i miejsca odpoczynku, gloryfikowane dodatkowo przez medyków, którzy zwracali uwagę na "bezpośredni" kontakt z nasyconym morską wodą powietrzem. Innym miejscem służącym polepszeniu zdrowia były zakłady kąpielowe czy balneologiczne, w których prowadzono rozmaite kuracje z wykorzystaniem wody morskiej, leczniczego błota i wodorostów. Odpowiednie zabiegi przepisywali miejscowi lekarze, po zapoznaniu się ze stanem zdrowotnym pacjenta. Wiele z tych miejsc słynęło na całą Europę, a niektóre z nich działają do dziś, wykorzystując szczególnie bogate w minerały błota i wody w nowoczesnych ośrodkach SPA. W największych uzdrowiskach prócz luksusowych hoteli budowano hale plażowe, kasyna, tory wyścigów konnych, a także ogrody zimowe, które - w razie niepogody - pozwalały na miłe spędzenie wolnego czasu wśród tropikalnej roślinności. Na ich terenie organizowano też rauty i jarmarki dobroczynne, które zaspokajały nudę.
Życie na wakacjach, chociaż obfitowało w nowe atrakcje, toczyło się znanym rytmem, który wyznaczała siatka towarzyskich powiązań podporządkowana hierarchii towarzyskiej i wieczorne atrakcje, na których wypadało bywać. Należały do nich spotkania przy posiłkach, koncerty orkiestrowe, spektakle teatralne i wreszcie bale, na których - chociaż zakładano toalety skromniejsze od tych miejskich - trzeba było zrobić wrażenie!

Plaża gdzieś w angielskim hrabstwie Essex, rok 1919.

I znów belgijska Ostenda.

Największą atrakcją dla przybyłych do kurortu, było oczywiście plażowanie i wypoczynek bezpośrednio nad wodą, który różnił się jednak od tego znanego nam z czasów współczesnych. Wiklinowe kosze widoczne na zdjęciach są co prawda wypożyczane i dzisiaj, warto jednak pamiętać, że moda na nie rozpowszechniła się właściwie tylko w kurortach niemieckich. Tak jak dzisiaj na plażach możemy spotkać rzędy leżanek i parasoli, tak na przełomie XIX i XX wieku takim podstawowym sprzętem była zamykana drewniana budka-domek, którą letnicy wynajmowali na cały pobyt. W budce można było przebrać się w kostium do kąpieli, osłonić przed wiatrem, słońcem, napić herbaty, albo napisać listy, gdyż każda z nich wyposażona była w meble do wypoczynku. Pierwsze tego typu plażowe budowle widać już na XVIII-wiecznych rycinach z angielskiego Scarborough.
Jeżeli zaś chodzi o same kąpiele, służyły im wozy kąpielowe, a więc takie mobilne budki wciągane do morza przez konie, których używano powszechnie do I wojny światowej szczególnie w miejscowościach północnoeuropejskich. Każde uzdrowisko miało własne rozwiązanie konstrukcyjne takiej budki - niektóre służyły wyłącznie do transportu i przebierania się, inne miały otwory przez które woda wpadała do środka, tworząc coś na kształt prywatnej kabiny kąpielowej. W połowie XIX wieku, szczególnie w uzdrowiskach niemieckich, zaczęto budować bezpośrednio na plaży zespoły łazienkowe. Były do drewniane pomosty z mieszczącymi się na nich rzędami osobistych przebierani i schodkami prowadzącymi bezpośrednio do morza, połączone zagrodą chroniącą od fal.

Nie udało mi się znaleźć zdjęcia plażowych budek (mówimy o tych nie służących do kąpieli, ale osobistych przebieralniach opisanych w powyższym akapicie), więc posłużyłam się kadrem z filmu Śmierć w Wenecji. Swoją drogą, uważam ten film za najlepiej pokazujący ówczesne kurortowe życie (początek XX wieku), z niezwykłą dbałością o szczegóły i w niespiesznym rytmie leniwie upływającego czasu pełnego słońca. Bardzo polecam go waszej uwadze.