Mademoiselle Emnilda

Sankt Petersburg

2011-12-21T11:20:00.000+01:00

Jest takie miejsce w Poznaniu, które ochrzciłam ostatnio moim małym Sankt Petersburgiem. Szłam tam całkiem niedawno nocą i nagle, zostawiwszy tłum imprezujących na Starym Rynku obcokrajowców, znalazłam się sama na jednej z przylegających doń bocznych uliczek. Bliskość monumentalnych budynków Fary i Kolegium Jezuickiego, urokliwe oświetlenie i pewna doza magii, wyczuwalna w okolicy, sprawiła, że chciałam powrócić tam, by uwiecznić to miejsce na zdjęciach.
......
A dlaczego właśnie Sankt Petersburg? Przede wszystkim z miejscem tym skojarzył mi się sposób pomalowania obu wymienionych wyżej budynków, który natychmiast nasunął mi na myśl Pałac Zimowy lub Carskie Sioło. Tajemnicze zaułki natomiast pamiętam ze zdjęć starej książki Leningrad. Art & architecture, która była jedną z moich ulubionych, kiedy miałam kilka lat. To wszystko złożyło się w niesamowitą całość, która zupełnie odmieniła moją świadomość.
......
Post zapewne oburzy wszystkich przeciwników naturalnych futer (Ci,mogą popatrzeć na rękawiczki, które są sztuczne:), ale właśnie owo naturalne futro przy kołnierzu żakietu zachęciło mnie do jego kupna. Poza tym idealnie współgra z czapką, którą kupiłam dawno temu. Jednak z pewnością nie jest to odzienie, które można nosić przy minusowych temperaturach (no chyba, że autorka bloga baaardzo schudnie i zmieści pod spód na prawdę ciepły sweter), jednak wygląda bardzo ładnie i carsko, a taki właśnie efekt chciałam uzyskać.
......
A co do futer jeszcze, to polecam Wam książkę Saszeńka, autorstwa Simona Montefiore, która opowiada historię towarzyszki Saszeńki o pseudonimie Lis polarny, z powodu noszenia w złotych carskich czasach futra z tego właśnie zwierzęcia. Książkę czyta się jednym tchem. Poznajemy dzieje Szaszeńki i jej rodziny żydowskiego pochodzenia, od czasów przedrewolucyjnych, przez rewolucję, czasy panowania Stalina i terror, który nie ominął głównych bohaterów, aż do lat 90 XX wieku. Wzruszenia i wielkie emocje gwarantowane!

(zdjęcia: Włóczykij)

Choć goni nas czas

2011-12-04T22:36:00.004+01:00

Czas ostatnio goni mnie strasznie. Ani się obejrzę, a tu już mija godzina za godziną i dzień za dniem. Niby niespiesznie, niby powoli, ale gdy się obejrzeć na wszystkie zdarzenia wstecz, upływ czasu jest bardzo widoczny. Widzę go także na blogu. Obiecywałam sesję w stylu lat 40 i co? Nie udało się na razie. Mea culpa, mea maxima culpa. Przepraszam Was - moich drogich czytelników, że ostatnimi czasy sobie tegoż bloga trochę lekceważę i traktuję po macoszemu. Miałam ostatnio trochę różnych spraw na głowie, ale wychodzę już na prostą, więc bardzo proszę - cierpliwości!
......
Dwa retro zegarki dostałam w prezencie od Tomka (nie mógł się zdecydować, który mi kupić) i bardzo się do nich przywiązałam: dzięki nim zawsze jestem na czasie:) Zdradzę, że zostały kupione na allegro (TU link), a mniejszy zegareczek (ten z przezroczystą szybką) jest tu prawie 20 złotych tańszy niż w sklepie Restyle.pl. Zachęcam więc wszystkich do świątecznych zakupów. Za kilkanaście złotych można zrobić komuś naprawdę miłą niespodziankę.
Drugą, praktyczną rzeczą, którą polecam, jest kubek z podgrzewaczem. Podejrzewam, że jest on jedną z niewielu rzeczy, które kupiłam i które przy tym są naprawdę przydatne. Można go nabyć we Flo za 19.99.
......
Do usłyszenia!

Jesienna codzienność

2011-11-20T18:30:00.004+01:00

W zasadzie nie wiem, czy ktoś zastanawia się gdzie zniknęłam w ostatnim czasie. Otóż właściwie nigdzie. Żyję codziennym życiem, czytam książki i, jak widać na załączonym obrazku, chodzę opatulona futrami. Poza tym "przeprowadzam się" do nowego laptopa i trochę tego wszystkiego nie ogarniam. Mogę wszakże obiecać niedługo stylową sesję zdjęciową inspirowaną latami 40-stymi i klimatem filmów o tej właśnie epoce.
......
Poza tym polecam Wam internetowe wydanie książki, którą ostatnio kupiłam Fashionable, dandys, elegant. Moda męska w XIX i na początku XX wieku w czasopismach ze zbioru Biblioteki Uniwersyteckiej w Warszawie.
KLIKNIJ TUTAJ
Miłego czytania w chłodne, jesienne wieczory.

Piękna Alina i XIX wiek

2011-11-07T16:12:00.004+01:00

„Kiedy tylko pierwsze przymrozki ścisnęły ziemię, rozbłyskiwały łuną świetlną o godzinie przedświtu – piece. Światło czerwone drgało przez szpary drzwi w sypialnych pokojach. Dom przepełniał zaciszny trzask spopielających się żywicznych polan. Wstawał dzień.” W ten sposób o corocznych przygotowaniach do zimy pisał Melchior Wańkowicz.

Kwestia ogrzewania domów - szczególnie na wschodzie, gdzie zimy były bardzo mroźne – była bardzo problematyczna, ponieważ trudno było utrzymać we dworach zadowalającą mieszkańców temperaturę. Zwykle zamykano część pomieszczeń, koncentrując życie na mniejszej powierzchni, rozkładano też dywany i wieszano grube, ciężkie zasłony, które miały chronić od zimnego powietrza, przedostającego się przez szpary w oknach. Przed snem natomiast grzano pościele wsuwanym pod nie naczyniem, napełnionym ciepłą wodą.

Na początku XIX w. do ogrzewania pomieszczeń używano zarówno piecy jak i kominków. Kominki uważane za podstawę w arystokratycznym domu dawały ciepło tylko na małej przestrzeni stąd im większy pokój, tym większy kominek był potrzebny, więcej drewna etc. Trzeba zaznaczyć, że optymalna temperaturą było już 12 stopni Celsjusza, ale nawet ta temperatura czyniła kominek kosztownym i mało wydajnym.

W drugiej połowie XIX w., kiedy zaczął upowszechniać się węgiel kamienny, coraz popularniejsze stały się piece kaflowe. Były praktyczniejsze, wygodniejsze i nawet sam książę Czartoryski przyznawał, że „byłoby fantazyą pańską ogrzewać dom za pomocą samych tylko kominków”. Od lat 40 XIX w. piece zaczęto udoskonalać, by dłużej utrzymywały ciepło. Służyły temu m.in. podwójne drzwiczki oraz sytuowanie ich przy ścianach oddzielających dwa pomieszczenia.

W połowie wieku, tytułem eksperymentu, wprowadzono do budynków państwowych Warszawy i Krakowa, ogrzewanie centralne. Było to dobre rozwiązanie dla tych, którzy nie mieli dostępu do stałego opału, ale mimo to nie upowszechniło się ono wśród szlachty polskiej. Nawet w okresie międzywojnia, większość dworów była ogrzewana piecami.

Do innych sposobów radzenia sobie z jesiennym i zimowym mrozem należało wznoszenie dworów z drewna modrzewiowego, które doskonale sprawdzało się w chłodnym klimacie, czy też (w przypadku dworów murowanych) budowanie podwójnych ścian zewnętrznych z cegły palonej, z izolacyjną warstwa powietrza pośrodku. Domy wyposażano również w podwójne drzwi zewnętrzne i podwójne okna.

A tak na marginesie to faktem jest, że ogrzewanie piecami kaflowymi jest niesamowite. Wiem, bo doświadczyłam tego w dzieciństwie, kiedy tata rozpalał ogień, gdy na dworze było jeszcze ciemno, a ja patrzyłam sobie na wesoło skaczące po ścianie cienie ogników…

Opowieść mocno halloweenowa

2011-10-31T15:41:00.000+01:00

Było już dobrze po północy, kiedy przyszłam do lasu wraz z Tomkiem. Cisza, jaka nas spowijała sprawiała wrażenie pewnej niesamowitości i lęku. Nie był to do końca strach przed dzikimi zwierzętami, ale owo przeświadczenie, że oto niedaleko czai się ktoś lub coś nie z tego wymiaru. Czekaliśmy rozglądając się wokoło, jednak w skąpym świetle ognika mogliśmy zauważyć tylko zarys pobliskich krzewów i czarną przestrzeń między nimi. Szumiało wysoko w koronach drzew... lecz nagle usłyszeliśmy gdzieś w oddali jakiś głos... nieludzki głos. Był to jęk, którego nie da się opisać, ale który uwodził i pchał nas głębiej w las, ku tej istocie, która go wydawała. Szliśmy dobrze znaną ścieżką, która jednak w nocnej głuszy nie wydawała się ani trochę swojska. Nagle, gdzieś w oddali zobaczyliśmy, że coś rozjaśnia drzewa, coś się porusza. Stanęliśmy i patrzyli zafascynowani jak jakieś nieznane źródło światła rozprasza leśne ciemności. Jęk ustał, ale coś się do nas zbliżało, światło było coraz mocniejsze, drzewa coraz bardziej wyraźne, aż w końcu naszym oczom ukazała się postać Białej Damy z rozwianymi, ciemnymi włosami i strasznymi, czarnymi oczami, którymi łypała na nas groźnie. Wyciągnęła prawą rękę w naszym kierunku, lewą zaś otarła spływającą z jej wargi krew. Staliśmy jak zaczarowani, ale byłam na tyle przytomna by wyciągnąć aparat i zrobić jej kilka zdjęć. Szła ku nam powoli, przestępując z nogi na nogę; kołysząc się z prawa na lewo i nawet nie zauważyłam, kiedy była już tak blisko, że swoimi kościstymi palcami trzymała Tomka za ramiona. Próbował się wyrwać ale miała zbyt wielką siłę. Patrzyła, a raczej wpatrywała się w niego tak długo, aż zamknął oczy, a wszystko wokół nas zaczęło wirować z ogromną prędkością. Nie wiedziałam co się dzieje, widziałam tylko masę szarej mgły otaczającą nas i nagle gdzieś w tej gęstej masie zobaczyłam twarz Tomka, który stał się potworem z zieloną twarzą. Jedynym co przypominało jego dawną twarz był uśmiech...
......
Obudziłam się w samochodzie, który był zaparkowany w lesie, a jego siwiała oświetlały okolicę. Obok mnie siedział Tomek i uśmiechał się tym samym uśmiechem, który już skądś znałam...
- To jak? Robimy sesję zdjęciową na Halloween? - zapytał.
Spojrzałam na niego dziwnie i zaczęłam sobie przypominać różne dziwne rzeczy, ale widocznie był to tylko sen.
- No jasne! - wyskoczyłam niby ochoczo z samochodu, choć cały czas czułam się nieswojo.
Tomek zaczął ustawiać aparat, lecz nagle zawołał mnie z przerażeniem w głosie. Podeszłam do niego i spojrzałam w ekran. Były tam dobrze mi znane zdjęcia Białej Damy i zielonego potwora. Nie wiedziałam już co było prawdą, a co snem.

(zdjęcia: Włóczykij zamieniony we Frankensteina:)

XIX-wieczna medycyna

2011-10-18T20:01:00.000+02:00

Pogoda jesienna sprzyja rożnego rodzaju choróbskom, które czasami leczy się, aż do świąt Bożego Narodzenia. Nieraz nawet nie zastanawiamy się, jakie mamy szczęście posiadając leki i lekarza w pobliżu, który poratuje wtedy, gdy sami nie możemy sobie pomóc.
......
W XIX w. to dwór ziemiański pełnił rolę przychodni i ostoi dla chorych, którzy w potrzebie przyjmowani byli przez panią domu. Ziemianki miały spore umiejętności w tej dziedzinie; doskonaliły je nieustannie korzystając z poradników, a także uczęszczając na specjalistyczne kursy. Takie zdolności w XIX w. były nieocenione, bowiem opieka medyczna na polskiej wsi właściwie nie istniała. W latach 60-tych tegoż wieku w Królestwie Polskim (zabór rosyjski), praktykowało tylko ok. 400 dyplomowanych lekarzy, z czego połowa w samej Warszawie. Jeszcze gorzej było w Galicji i na Kresach. Można przyjąć, że jeden lekarz przypadał średnio na 15 tys. osób. Dlatego, wspomniana wyżej, pomoc pani domu była niezbędna.
Pod nadzorem kobiet znajdowały się dworskie apteczki, czyli wielkie szafy, w których przechowywano najrozmaitsze leki i zioła oraz specyfiki własnej roboty, często bardzo dziwne: łój kozłowy, psie sadło na suchoty, mrówki w spirytusie, zalane oliwą robaki broniące od wścieklizny oraz białą mysz zalaną wódką, której kieliszek wypity potajemnie ponoć skutecznie leczył z nałogu pijaństwa.
Powszechnym w XIX stuleciu medykamentem były pijawki, których używano w celu upuszczania krwi, które, jak sądzono pomagało niemal na wszystkie dolegliwości.
Największym zagrożeniem, jakie mogło spotkać ludność wiejską, jak i mieszkańców dworu były jesienne epidemie, które - przy prymitywnym stanie higieny - rozprzestrzeniały się w zastraszającym tempie. W takich sytuacjach ziemianie sprowadzali lekarzy i osobiście nadzorowali pomoc chorym, jednak wśród prostej, wiejskiej ludności wizja szpitala była po prostu przerażająca. Chłopi panicznie bali się lekarzy i woleli już korzystać z usług podejrzanej reputacji znachorów i bab, niźli dać się wywieźć do szpitala. Ot choćby literacki przykład Nocy i dni, kiedy to w majątku Bogumiła i Barbary Niechciców wybuchła epidemia tyfusu. Przybyła wówczas komisja sanitarna, a w czworakach i we wsi "powstał płacz, a leżących w gorączce wynoszono do stodółek i obór, żeby ich uchronić przez wzięciem do szpitala, którego się bali gorzej niż śmierci (...) Lżej chorzy popowstawali z łóżek i udawali zdrowych".
Medyczna pomoc dworu była nieoceniona jeszcze w dwudziestoleciu międzywojennym, szczególnie w najbardziej cywilizacyjnie zacofanych regionach kraju, zwłaszcza zaś na wschodzie. Tamtejsze ziemianki same jeździły po okolicznych wsiach, a także współpracowały z miejscowym lekarzem, który odwiedzając dwór, zaglądał też do wiejskich chałup udzielając chłopom darmowych porad medycznych.

(zdjęcia: Emnilda)

Cud narodzin

2011-10-11T15:10:00.002+02:00

W minioną niedzielę moja świnka urodziła dwa cudaczne maluchy! I to w jakim stylu! - Na kołdrze, gdzie wypuściłam ją, żeby trochę pobiegała (nawet świnkom w ciąży potrzebny jest ruch). Po prostu podczas mojej nieobecności w pokoju zakopała się w jakiejś mięciutkiej szczelince i wydała na świat potomstwo.
Mama Alinka (nie mylić z Aliną, która obecnie pozuje w postach:) czuje się dobrze, a jej dzieci jeszcze lepiej. Biegają wesoło po klatce i wszędzie ich pełno. Tata Alfons czeka w osobnej klatce na kastrację, żeby w niedalekiej przyszłości zamieszkać z rodzinką.
Płci maluszków jeszcze nie znam. Mają zbyt małe dupki by ją na razie określić, ale wiem jedno - nie wydam żadnego. Jeśli będzie trzeba je rozdzielić to dokupię klatkę i towarzysza dla samczyka (samiczka zostanie z mamą i tatą) i będzie jeszcze weselej!
......
A teraz jeszcze jedna ważna sprawa. Jak pewnie zauważyliście, zamieściłam ostatnio banery promujące Stowarzyszenie Pomocy Świnkom Morskim. Jest to organizacja zajmująca się świnkami potrzebującymi pomocy, niechcianymi z powodu choroby, kaprysu właściciela etc. Jak piszą na swojej stronie: "Zajmujemy się głównie ratowaniem, przechowywaniem i znajdowaniem domów świnkom morskim (oraz innym gryzoniom). Świnki trafiają do nas z różnych źródeł - znalezione na ulicy, pozostawione w schroniskach, oddawane za bezcen... Te ostatnie są szczególnie zagrożone - mogą trafić w ręce miłośników węży jako żywa karma... Staramy się znaleźć im jak najlepsze domy." Jeżeli macie jakieś drobne bądź większe pieniążki możecie wpłacić je na konto stowarzyszenia, przekazać 1% podatku lub pomóc w inny - bardziej zaangażowany - sposób. Zapraszam!

XIX-wieczny ślub

2011-10-07T13:10:00.002+02:00

Początek jesieni sprzyja zmianom. Jak pewnie zauważyliście dotarły one także na bloga. Przez najbliższy czas będziecie mogli podziwiać moją koleżankę Alinę w ciuszkach retro, których wyjątkowość podkreśla swoją niesamowitą urodą.
Alina, tak jak i ja, jest pasjonatką XIX wieku, dawnych zwyczajów, życia i mody, dlatego sesja zdjęciowa w starym stylu była dla nas ogromną przyjemnością. Mam nadzieję, że jeszcze nie raz będziemy bawić się w ten sposób, wymieniając rolami fotografki i modelki.
......
Jesień jako nostalgiczna pora roku sprzyja wspomnieniom. Jednak to nie tylko czas deszczowych dni oraz święta zmarłych. Słoneczna jesień, jakiej jesteśmy świadkami, sprawia, że brodząc wśród opadłych liści można wyobrażać sobie dawne życie w ziemiańskim dworze, jesienne prace w polu oraz angielski park mieniący się przeróżnymi barwami października.

W XIX wieku jesień była jedną z popularniejszych pór roku do zawierania ślubów. Zakończone prace w polu, pełne spiżarnie i większa dzięki temu ilość czasu wolnego, sprzyjała życiu rodzinnemu. Instytucja małżeństwa stanowiła dla kobiet jedyną przepustkę do uzyskania względnej niezależności i prestiżu. Stara panna czyli kobieta już przed 30-stką traciła w zasadzie wszelkie nadzieje na zamążpójście i zmianę pozycji społecznej. Zazwyczaj już do końca życia pozostawała we dworze bliższej lub dalszej rodziny w charakterze rezydentki pomagając w gospodarstwie oraz zajmując się działalnością charytatywną.
Wiek odpowiedni do zamęścia zmieniał się. Na początku XIX wieku Kajetan Kraszewski wspomina, że "żeniąc się Ojciec nasz miał lat 21, a matka 15", jednak pod koniec wieku radzono czekać kobiecie co najmniej do 20 urodzin, by uniknąć późniejszego rozczarowania.
Szczególnie groźbę staropanieństwa przeżywano w domach gdzie było wiele córek. W majątkach położonych na dalekich Kresach z dala od sąsiadów i miasta, gdzie panny mogłyby bywać w towarzystwie zagrożenie to było całkiem realne. Niestety często zdarzało się tak, że miłość znały one jedynie z popularnych wówczas romansów i francuskich książek.
Jeżeli już doszło do zaślubin, w ich celebrowaniu uczestniczyła cała wiejska społeczność. Okoliczni chłopi dekorowali bramy i zbierali się przed kościołem, by wspólnie pomodlić się o szczęście pary młodej. W Królestwie Polskim do tradycji należało strzelanie z batów, którymi furmani przerywali weselny obiad, a który nowożeńcy musieli... opłacić kilkoma rublami. Wraz z upływem XIX stulecia, we dworze rezygnowano z różnych dawnych obrządków - zrękowiny o północy, oczepiny, przenosiny, dzielenie kołacza (zachowały się one bardziej w tradycji chłopskiego wesela). Niektóre elementy tradycyjnych zaślubin były dla wielu ziemian wymysłem i dziwactwem. W pamiętniku z 1875 roku możemy przeczytać o zdziwieniu panny młodej, która pod stołem odkryła dobierającego się do jej trzewika gościa, który staropolskim zwyczajem chciał z niego wypić jej zdrowie.
Jakby nie było, każda zabawa weselna była wspaniałą rozrywką, a śluby znaczniejszych ziemian i arystokracji stawały się wydarzeniami towarzyskimi, o których pisano w lokalnych gazetach i długo wspominano w chłodne jesienne wieczory.

(zdjęcia: Emnilda)

Zachwyt i przypalone gary

2011-09-12T12:18:00.008+02:00

(zdjęcie: Włó3kij)

No tak. Tego się można było spodziewać. Po trzyletnim prowadzeniu bloga postanowiłam powrócić do dawnych postów i poczytać nie tyle moje wypociny, ile Wasze komentarze i... zaczytałam się tak, ze przypaliłam garnek z makaronem (że nie wspomnę już o kondycji samego makaronu). 113 post to kiepska wymówka, by prezentować tu Wasze wypowiedzi, ale tak mile połechtały one moje ego, że muszę się z Wami nimi tutaj podzielić, a raczej je przypomnieć. Z całego serca, jeszcze raz, DZIĘKUJĘ!

......

sabath pisze...

Droga Emnildo, Twoj czarowny blog zachwyca mnie za każdym razem specyficzną aurą tajemniczości i elegancji właśnie,a że też mam sentymentalną duszę i kocham całym sercem przedwojenne historie,modę i klasę,zawsze chętnie do ciebie zaglądam i przenoszę się wehikułem czasu, a to na pensję dla panien a to do zadymionej kafejki na Montmartre.Dziękuję ci za te wrażenia:)całość prześliczna seniorito Emnildo

szmaragda pisze...

Dla mnie też nr 1 jeśli idzie o hallowenowe posty - odkrywam w Tobie coraz to nowe zalety. Dziewczyna z klimatycznym domem (zazdroszczę!) i świetną koszulą, poczuciem humoru (pamiętam, jak oczarowałaś mnie latem przy okazji posta o wakacjach pod palmą ;) i widzę, że jesienią humor Cię nie opuszcza :), oblatana w horrorach i do tego czytelniczka Wittgensteina (podpatrzyłam w komentarzach u Elfki). Jesteś wspaniała.

Aga pisze...

Jestem pod ogromnym wrażeniem Twojej szafy! Zaglądam tu od pewnego czasu i za każdym razem przekonuję się, że stylizacje retro doskonale prezentują się na tle współczesności. Pozdrawiam!

blu pisze...

bardzo podziwiam Twoją konsekwencję, zarówno jeśli chodzi o ciuchy, jak i o notki. na ulicy na pewno bym się za Tobą odwróciła - przyznam szczerze, że trochę ze zdziwienia, że mimo takiego modowego bajzlu są ludzie, którzy stawiają tylko i wyłącznie na własne "widzimisię", a nie propozycje projektantów. trochę Ci tego zazdroszczę ;)

TARA pisze...

zatkało mnie...w życiu nie przyszło by mi do głowy doszyć obrus do sukienki;)wyszło super!

Klamoty pisze...

Bardzo podoba mi się strój po zdjęciu sweterka, naprawdę wyglądasz bardzo, bardzo retro :) Jasny róż i delikatne tkaniny (no i pliski!) kojarzą mi się z wysokimi, jasnymi wnętrzami letnich dworków, oświetlanymi promieniami czerwcowego słońca, przez wysokie, białe okna, prowadzące na taras .... :) Seio :) Takimi jak z " Kariery Nikodema Dyzmy" z niezapomnianym Romanem Wilhelmim.

Szkoda, że okres międzywojenny był zbyt krótki, na przeżycie całego, spokojnego życia...Eugeniusza Bodo nie cierpię, właśnie sobie uświadomiłam, że chyba za szminkę i pomadę - dzięki :)

oldfashioned pisze...

Oh, gdyby tak móc zamieszkać w takiej kamienicy... ^^Jesteś niesamowita - nie tyle ubierasz się w stylu retro, ale jesteś retro. Wszystkie te szczegóły, ubrania, wszystko emanuje starymi czasami. Magia :)Dziękuję Ci bardzo za komentarz i za sprawienie, że przez cały dzień chodziłam uśmiechnięta :)

karo pisze...

Bardzo lubię czytać Twoje posty. Tyle w nich zawsze faktów i bibelotów, nie zaś walających się między linijkami (przepraszam za słowo, które padanie) pierdół. To jest właśnie TO - ubrać się pod kolor filiżanki, posiedzieć przy niej, kontemplować, nawet powygłupiać się trochę :) a potem radośnie ruszyć w całkiem inne, współczesne krajobrazy. Bo życie ma nie tylko formę, ale i treść :).

Lilla My pisze...

Ile zieleni! Twoje ubranka przypominają mi, że powinnam wziąć się za siebie i bardziej jasno zakomunikować światu zewnętrznemu swoje ja. Dziękuję :*

Pani La Mome pisze...

Emnildo, z przyjemnością przeczytałam post, a poniższe zdjęcia mnie po prostu urzekły. Mimo tej pensjonarskiej bluzeczki w spodniach i z papierosem wyglądasz bardzo intrygująco, wręcz seksownie;))

Specjalne przypomnienie komentarza dla Katiuszy( i od Katiuszy):

Ostatnio często o mnie wspominasz na blogu, więc i ja w końcu muszę coś napisać.Dziękuję za jakże cenną informację i za to, że dzięki Tobie wiem jak odróżnić wełnę merynosa od organtyny;P A jeśli chodzi o Twój strój to zestaw czapka + chusta jest mi dobrze znany,więc mnie nie zaskoczył, ale powiem Ci, że takiego płaszcza to by się nawet Wiesia nie powstydziła, no i te buty w stylu pewnej pani Lidzi - wiedzę, że czerpiesz inspiracje z TM:)))I myślę, że w takim stroju, o tej porze roku na ulicach Witebska zrobiłabyś furorę:)))Czekamy na Ciebie z Nataszką, ale temperatury -20 w mieszkaniu nie zapewniamy.Pa

......

Chciałam też zapowiedzieć małe zmiany od przyszłego posta. Otóż przez cały październik gościnnie na blogu występować będzie moja koleżanka Alina (ja tym razem wcielę się w rolę fotografki).
Będzie bardzo retro, bardzo romantycznie i magicznie. Zapraszam.

W ziemiańskim dworze

2011-09-07T12:37:00.001+02:00

Nie wiem od czego zacząć. Może od tego, żebyście włączyli sobie kawałek muzyczny, który jest koniecznym dodatkiem do dzisiejszej sesji, inspirowałam się bowiem filmem Cracks z którego pochodzi. Wzmiankę o nim znalazłam zupełnie przypadkowo na filmwebie szukając informacji o obrazach, których akcja dzieje się w latach 30 ubiegłego wieku. Obejrzałam i się zachwyciłam! Film jest bardzo niejednoznaczny, ukazuje bardzo złożone osobowości głównych bohaterek, którymi są uczennice elitarnej szkoły dla dziewcząt, oraz ich enigmatyczna nauczycielka panna G. Pewnego dnia do grupy dołącza nowa koleżanka Fiamma, która stając się ulubienicą panny G. burzy dotychczasową równowagę panującą wśród dziewcząt i wyzwala prawdziwe oblicze ich nauczycielki.
......
Do ubrania tej sukienki skłonił mnie właśnie wyżej opisany film i kreacje, jakie miały w nim na sobie główne bohaterki grane przez Marię Valverde i Evę Green. Inspirowałam się też nawiązującą do polskich realiów książką W ziemiańskim dworze, która bardzo dokładnie przedstawia życie ziemian na tle kolejnych pór roku, opisując wszystkie ważne święta, prace, polowania, ale także to, jak wyglądało zwyczajne życie; jak przyjmowano gości, radzono sobie z brakiem oświetlenia zimą oraz brakiem lodówek latem (będę Was na bieżąco informować o tym wszystkim:). W każdym razie jest to fascynująca książka, która pozwala na chwilę oderwać się od rzeczywistości i zaszczepić w swoim umyśle filozofię życia okresu międzywojennego, co bardzo mi pomogło w stworzeniu dzisiejszej kreacji.
......
Sesja została wykonana bezpośrednio przed weselem znajomych, które odbyło się w miniony weekend w górach. Było fantastycznie - przetańczyliśmy z Tomkiem prawie całą noc, a nawet złapaliśmy: ja- kwiaty pani młodej, a on - krawat pana młodego:) Jako koneserka dobrej kuchni muszę też pochwalić pyszne jedzenie, szczególnie krem ze szparagów podawany z prażonymi płatkami migdałów.
......
A co do mojego stroju mam jeszcze jedną anegdotkę. W czasie kiedy czekaliśmy przed kościołem na parę młodą, podszedł do mnie jeden ksiądz i zagadnął, iż bardzo to fajnie, że mam suknię w stylu retro. Zrobiło mi się niesamowicie miło i bardzo się zdziwiłam. Oczywiście podziękowałam i powiedziałam: dobrze, że to widać!

(jak to rzekł Włóczykij: "uchwycenie Muzy": on sam)

Wakacyjne wojaże

2011-08-24T15:04:00.001+02:00

Witajcie po bardzo długiej przerwie! Sama się zdziwiłam, że tyle czasu minęło, kiedy zobaczyłam datę publikacji ostatniego posta. Lipiec uciekł mi tak jakoś między palcami, upłynął leniwie i prawie niezauważalnie, natomiast w sierpniu wyruszyłam w świat i o tym chciałabym dziś skreślić parę słów.
......
Tak na marginesie - ogromna to dla mnie przyjemność, że mogę znów pisać - składać wyrazy w dowolne kombinacje!
......

W tym roku, po raz pierwszy od dłuższego czasu, wywiało mnie daleko - aż do Tunezji. Korzystałam ze wszystkiego: gorącego słońca, doskonaliłam umiejętności pływackie, oraz targowałam się zawzięcie ze sprzedawcami, których towary miały czasem ceny jak z kosmosu! Udało mi się kupić to o czym marzyłam, czyli fajkę wodną oraz (zupełnie przy okazji) kapcie z króliczego futra, które będą grzać moje stopy w zimowe dni.
......
Tunezja zachwyca. Bogactwem kolorów, orientalnym wzornictwem, zwyczajami ludności, nawoływaniem muezzina i Saharą. Właśnie rejon pustynny - oazy wśród górskich przełęczy, piaszczyste wydmy ciągnące się po horyzont i niesamowicie gorący wiatr sirocco zrobiły na mnie największe wrażenie. Na Saharę chciałabym jeszcze wrócić, ale nie jako zorganizowana turystka. Chciałabym tam pobyć, pomieszkać, uczestniczyć w prawdziwej (a nie tylko godzinnej) karawanie na wielbłądach i nocować w namiotach ludzi pustyni. To byłaby przygoda! Niemniej, nawet tylko dwa dni spędzone tam właśnie tchną niesamowitością, magią i spokojem, którego tak brakuje na tunezyjskim wybrzeżu, oraz wszędzie tam, gdzie jest rozwinięta cywilizacja.
......
Tunezję polecam też jako interesujący plener fotograficzny. Zrobiłam tam ponad 1700 zdjęć i wybrać tych kilka, które zamieszczam w tym poście było naprawdę ciężko. Zostawiam Was już sam na sam z fotografiami. Niech one teraz przemówią.

(zdjęcia:Emnilda, zdjęcia Emnildy: Włóczykij, zdjęcie Emnildy & Włóczykija: jakiś pan)

Moda pełną gębą

2011-07-01T16:51:00.004+02:00

Jak w tytule. Wracam do mody, choć w najbliższym czasie spodziewajcie się znów zdjęć o innej tematyce. Zdradzę, że mam w zanadrzu fotografie ze swojej sypialni, którą właśnie urządziłam. Szczerze mówiąc ostatnio niewiele czasu poświęcam modzie. Nie wychylam nawet nosa z domu, wędrując jedynie w kaloszach do ogródka, gdzie zbieram swojskie specjały (sałatę, botwinkę, natkę pietruszki...) dla Alfonsa oraz truskawki dla siebie. A jak już muszę wyjechać gdzieś dalej, ubieram się praktycznie. Najlepiej w prostą, czarną, bawełnianą sukienkę z gumką, która podkreśla talię.
......
A poza tym szykuję się do wakacji. Znaczy: próbuję się odchudzić. I choć z pewnością na razie nie będę tak wyglądać, to ZDJĘCIE Eleanor Bridge w kostiumie kąpielowym, ustawione na pulpicie jest moją inspiracją.

(zdjęcia: Włó3kij)

Szafa jak się patrzy

2011-06-20T20:45:00.002+02:00

Oto powstała, proszę Państwa, po długim oczekiwaniu szafa, wprost wymarzona na moje wszystkie ciuszki i fatałaszki. Znalazły się w niej - jak sami widzicie - dwa rzędy wieszaków (nad nimi docelowo będzie znajdować się półka), 5 bocznych półek, na których mieszczą się po 3 rządki ubrań, oraz 3 dolne szuflady. W tej chwili nie ma ich jeszcze - zostaną zamontowane po wakacjach.
......
Szafa mieści wszystkie moje ubrania, ale... No właśnie. Zawsze jest jakieś małe ale, ale w tym przypadku ALE jest duże, bowiem szereg rzeczy nie znajdzie w niej swojego miejsca.
Potrzebuję więcej szuflad ponieważ:
1-sza szuflada: gacie i skarpetki
2-ga: rajstopy
3-cia: szale, chustki i apaszki
4-ta: czapki i rękawiczki
5-ta: paski
6-ta: wyroby z futer naturalnych (etole, czapki)
Wychodzi na to, że 3-ech szuflad brakuje. ALE posiadam czarną komodę właśnie z trzema szufladami, którą przerobię techniką decoupage i będzie idealna.
......
Inną sprawą jest, że nie mam miejsca na buty i torebki, czyli całe multum rzeczy! Co najmniej po kilkanaście sztuk z każdego rodzaju. W tym celu mogę albo napaść na drugą część szafy, albo zająć szafę w korytarzu. Myślę, że drugie rozwiązanie będzie znacznie lepsze. Torebki powieszę na wieszakach obok długich sukien i płaszczy zimowych, na dole zaś umieszczę buty.
......
Myślę, że wtedy wszystko się pomieści.

Mordy moje kochane!

2011-06-15T15:55:00.006+02:00

Na pierwszych dwóch zdjęciach mój Alfons, na kolejnych zaprzyjaźnieni z nim: czarna Amelka i kolorowy Morsek, którzy może właśnie w tej chwili pracują nad potomstwem. Jako że Alfons jest jeszcze zbyt mały na posiadanie dzieci, postanowiłam pożyczyć od kuzynki Tomka, Kasi, świnkę Morska, która wydaje się być idealnym towarzyszem dla półrocznej Amelki. Zobaczymy co z tego wyjdzie, ale ja mam nadzieję, że niedługo przygarnę jednego z ich maluszków:)

Lato w kapeluszu

2011-06-08T13:03:00.001+02:00

Kapelusz towarzyszy mi ostatnio cały czas. Nieznośne słońce, które świeci prosto w twarz sprawia, że wydobyłam z szafy wszystkie swoje kapelusze, ale moim ulubionym stał się ten prosty, słomkowy, który ozdobiłam koronkową tasiemką. Niesamowite, ile potrafi zdziałać! Jedyne, co mnie w nim denerwuje to to, że czasem porywa go wiatr i nic nie pomaga tu nawet sprytnie wszyta gumka - po prostu muszę go gonić po ulicy i tyle. Uprzedzam, że kapelusz ten będzie się dość często pojawiał tego lata:)
......
Inną sprawą jest, że kiedy jest upał najlepsze są takie właśnie, przewiewne, bawełniane stroje w jasnych kolorach, które nie przyciągają promieni słonecznych. Lubię też długie spódnice i bluzki inne niż na ramiączkach, bo dzięki nim nie czuję bezpośrednio na skórze słonecznego żaru, a przy okazji chronię ją przed szkodliwym promieniowaniem. Ostatnio dbałość o skórę (m.in. stosowanie naturalnych kosmetyków bez rakotwórczych parabenów i innych szkodliwych substancji) stała się moją obsesją. Kiedy doedukuję się jeszcze w tej dziedzinie poświęcę tym zagadnieniom osobny post, bo taka samoświadomość kosmetyczna jest, moim zdaniem, bardzo ważna. Do zaś!

(zdjęcia: pan Włó3kij)

Szczypta magii

2011-06-06T21:40:00.001+02:00

Belgijski uliczny teatr Cie des Quatre Saisons, który gościł w dwóch pierwszych dniach Jarmarku Świętojańskiego na poznańskim Starym Rynku pokazał coś niesamowitego. Wydawałoby się, że ot zwykła dziecięca karuzela, ale... No właśnie. Zrobiona z różnych dziwnych sprzętów, zadziwiająca bogactwem szczegółów i technicznych kombinacji (jak choćby buchający parą smok, słoń plujący na widzów wodą z trąby, ptak w goglach i czapce pilotce). Byłam zachwycona! Taki ewidentnie magiczny, rodem z francuskiego filmu smak, powinno mieć każde dzieciństwo. Poniżej załączam też przepiękną piosenkę przy której dzieci jeżdżą na tej niezwykłej machinie. Obejrzyjcie też koniecznie filmik!
......
A kto chciałby zobaczyć Cie des Quatre Saisons i ich karuzelę na żywo, niech się wybierze do Gdańska w dniach 16-17 lipca na festiwal FETA.Zostawiam Was już z czystą magią!

Wiktoriańska majówka cz. 4

2011-05-31T21:01:00.001+02:00

Mimo iż nie mam na sobie ani jednej sztuki biżuterii, właśnie o niej chciałabym dziś skreślić parę słów, bowiem bogactwo ozdób epoki wiktoriańskiej aż się o to prosi.
W całej rozciągłości tej epoki, która trwała ponad 60 lat zmieniał się styl i charakter ozdób. Kiedy młoda królowa Wiktoria wstąpiła na tron, jej biżuteria stała się inspiracją dla angielskich złotników. Stawiano przede wszystkim na złoto z dodatkiem szlachetnych kamieni i emalii oraz duże wzory. Na co dzień preferowano ozdoby z kości słoniowej, muszli żółwia, pereł i koralowca. Naszyjniki były krótkie, z reguły z jednym kamieniem pośrodku, który mógł być odpięty i noszony jak broszka lub zawieszka. Pierścionki, bransolety czy medaliony często miały znaczenie sentymentalne: można było w nich schować kosmyk włosów najbliższej sercu osoby. Popularne były motywy roślinne oraz serpentyny, które królowa uważała za symbol miłości i wierności.
Niestety śmierć jej ukochanego męża Alberta spowodowała zmiany w modzie całego dworu, a patrząc szerzej: narodu. Zaczął królować kolor czarny, a co za tym idzie kamienie takie jak onyksy czy gagaty. Ale na równi z nimi, niezwykłą popularnością w latach 70 XIX w. cieszyły się diamenty, które wydobywano w Afryce Południowej i łączono z różnymi kolorowymi kamieniami jak: onyksy, opale i zawsze popularne perły. Chętnie noszono naszyjniki w formie obroży składające się z kilku rzędów kamieni.
Na koniec panowania Wiktorii przypada tzw. okres estetyczny, kiedy to noszenie zbyt dużej i krzykliwej biżuterii stało się nietaktem, bowiem był to czas walki o prawa robotników i obnoszenie się ze swoim bogactwem uznawano za niestosowne.
......
Po raz kolejny zainspirowałam się wiktoriańsko Złodziejką, konkretnie zaś delikatnie różową sukienką głównej bohaterki - Maud Lilly, którą miała na sobie m.in. podczas 'lekcji tańca' w owym filmie. Bluzka, otrzymana niedawno w prezencie od mamy natychmiast przywołała ów obraz, a to sprawiło, że połączyłam ją z białą - koronkami przeplataną - spódnicą i halką, która nadała całości ładny kształt.

(zdjęcia: Włó3kij)

Jestem mame!

2011-05-23T20:10:00.004+02:00

Jestem mamą, hihi! Wyszłam tylko po trociny dla chomika, a wróciłam z cudną świnką morską. Jako że od dłuższego już czasu szykowałam się do kupna takiego stworzonka, gdy zobaczyłam tę piękną rozetkę nie zastanawiałam się właściwie ani chwili. Na korzyść zakupu przemawiał też fakt, że znalazłam ostatnio w piwnicy starą klatkę dla chomika, w której to umieściłam mojego chomika, a w dotychczasowej klatce chomika - świnkę. Póki co oswaja się z nowym otoczeniem, ale już zdążyła mi się zsikać na sweter:)
......
Moją zwierzęcą rodzinkę stanowią teraz: dwie koszatniczki (Suzi i Tusia), chomik (Malinka) oraz świnka morska Alfons, która niedługo doczeka się nowego towarzysza lub towarzyszki zabaw i harców;)

Wiktoriańska majówka cz. 3

2011-05-20T11:33:00.001+02:00

Sama się dziwię, a jednocześnie bardzo cieszę, że wiktoriańsko-majówkowej serii postów towarzyszą kadry z filmu Złodziejka. Tym razem sukienka, którą chcę Wam zaprezentować jest po prostu najzwyczajniejszą wizytową sukienką, nieposiadającą ani skomplikowanego zapięcia, stelażu czy turniury, a budzącą we mnie tylko wiktoriańskie skojarzenia, co możecie porównać ze zdjęciem poniżej. Na tę sukienkę muszę mieć tzw. dzień, bowiem z reguły wydaje mi się ona zbyt elegancka i zobowiązująca.
......
A jeśli chodzi o prawdziwe wiktoriańskie suknie, to oczywiście jedną z najbardziej efektownych ich części była krynolina, czyli sztywna spódnica rozpięta na metalowym stelażu, która nadawała sukni pożądany kształt. W latach 60 XIX została spłaszczona po bokach i z przodu, a wydłużona z tyłu, co stanowiło zapowiedź tak popularnych w późniejszych czasach sukni z turniurą i trenem. Do tak skrojonej sukni zakładano płytkie czapki, bogato zdobione koronkami i falbanami, które najczęściej były wiązane pod brodą, lub duże kapelusze. By dobrze wyglądały na głowie upinano włosy w skomplikowane fryzury, a także doczepiano sztuczne pasma, by nadać całości pożądaną objętość.

(zdjęcia: Włó3kij)

Wiktoriańska majówka cz.2

2011-05-13T09:28:00.001+02:00

Bielizna, taka jaką znamy dziś, za czasów panowania królowej Wiktorii – czyli w latach 1837-1901, właściwie nie istniała. Pod wierzchnią warstwą ubrań noszono białe koszule i spódnice. Skromnym dopełnieniem tego były gładkie halki, których nie ozdabiano haftami czy wstążkami, było to bowiem uważane za coś wyzywającego. Ostatnie trzydziestolecie XIX wieku przyniosło jednak przełom w tej dziedzinie. Bieliznę, jako ważną część garderoby, zaczęto ozdabiać koronką, batystowymi wstawkami i głębokimi dekoltami. Nową funkcję zyskał również gorset do tej pory będący jedynie narzędziem kształtującym sylwetkę. Teraz zaczęto postrzegać go także jako część garderoby pomocną w podtrzymywaniu biustu.
Bogato zdobiona bielizna była oznaką zamożności noszącej ją kobiety. Panie z tzw. dobrych domów nosiły wówczas około 5 funtów, czyli 2,5 kg bielizny, a zimą znacznie więcej! Dlatego w 1896 r. powstało Stowarzyszenie na Rzecz Uproszczenia Damskiego Ubioru, które postulowało zmiany w ubiorze, by uwolnić kobiety od ciężkich i niewygodnych strojów. Niestety w odniesieniu do bielizny trzeba było lat, by coś się zmieniło.
……
Moja wariacja na temat XIX-wiecznej bielizny składa się z body pełniącego tu funkcję gorsetu, bawełnianej halki zdobionej warstwą falban i pasa, który podkreśla talię. No i mam na sobie oczywiście na wskroś współczesne majtki, które w XIX wieku nie miały racji bytu. Były po prostu zakazane! Po pierwsze ówczesne majtki, czyli po prostu luźne pantalony, przypominały spodnie, a więc strój zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn; po drugie nosiły je tylko kurtyzany dlatego była to część garderoby kojarząca się z nieprzyzwoitością i lubieżnością. Nawet biskupi prowadzili antymajtkową kampanię! Wraz z upływem czasu, kiedy zmieniał się fason sukien, także i majtki zmieniały formę, coraz mniej przypominając kontrowersyjne pantalony.

Wiktoriańska majówka cz.1

2011-05-04T16:18:00.005+02:00

Niech sobie w telewizji mówią co chcą, ale Poznań i okolice dalekie są od zimowej pogody, czego najlepszym przykładem jest mój pomysł na wiktoriańską majówkę. Wspólnie z Tomkiem zrobiliśmy sesje zdjęciowe w lesie (których efekt będziecie mogli oglądać przez cały miesiąc), grilla, a także oglądaliśmy wiktoriańskie filmy m.in. Złodziejkę, do której chcę dziś nawiązać.
.......

W ostatnim czasie bardzo fascynuje mnie właśnie epoka wiktoriańska. Mroczne wnętrza, pełne bogato zdobionych mebli z mnóstwem bibelotów, ciężkie, aksamitne kotary i ogólny przepych wystroju, a do tego moda na przepiękne suknie z tafty, z haftkami, koronkami, warstwą halek i turniurą, a wszystko to zwieńczone prawdziwą, ręcznie wykonaną biżuterią ze szlachetnymi kamieniami...
......
Jednak w praktyce, czyli w dzisiejszych czasach, taki strój nie byłby specjalnie wygodny (wyobraźcie sobie choćby treny ciągnące się metr za właścicielką), wyglądałby też co najmniej dziwnie, dlatego postanowiłam go trochę uwspółcześnić i wykorzystać po prostu to, co mam w szafie. Poza tym bardzo lubię, gdy pewne elementy stroju mają tylko dla mnie wiadome konotacje i tak jest również w tym przypadku.
......
Jak wspomniałam jestem zainspirowana Złodziejką: zarówno wersją filmową, jak i jej pierwowzorem książkowym autorstwa Sarah Waters. Muszę przyznać, że jej książki są jednymi z nielicznych, pisanych współcześnie (a traktujących o epoce historycznej), które czyta się jednym tchem. W Złodziejce niewątpliwą zasługą jest bardzo rozbudowany język, doskonałe oddanie realiów epoki wiktoriańskiej, godna mistrza intryga oraz akcja, której zwroty dosłownie wbiły mnie w fotel. Mimo, że ostatnio czytałam książkę po raz drugi, to i tak nie mogłam się oderwać!
Polecam też ekranizację (TU trailer), która najbardziej zainspirowała mnie do stworzenia dzisiejszego stroju. Konkretnie mówiąc, podpatrzyłam jedną z bohaterek: Maud Lilly, której sukienki bardzo mi się podobają. Są skromne i jednocześnie bardzo dziewczęce.
......
Swoją tunikę kupiłam niedawno. Postanowiłam połączyć ją z bawełnianą halką, która wystaje spod spodu i nadaje całości romantyczny charakter. Do tego włożyłam kozaczki, kupione niegdyś za 8 złotych, a na szyi zawiesiłam kameę na cienkiej, aksamitnej obróżce. Nie równa się ona z portretem zawieszonym na szyi Maud, ale na razie jeszcze takowego nie posiadam:)

A oto wspomniana wyżej Maud Lilly (grana przez Elaine Cassidy) i jej bluzka, która mnie zainspirowała:

(zdjęcia: Włó3kij)

Niech żyje Wioletka!

2011-04-30T11:39:00.002+02:00

Och! Przeraziłam się ostatnio nieziemsko, kiedy przechodząc obok mojego ulubionego lumpeksu okazało się, że wnętrze świeci pustkami... Pomyślałam, ze nie będę już mogła kupować babcinych sukienek za złotówkę i butów za 2. No trudno, a raczej WIELKIE trudno, ale znalazłam ostatnio wspaniały ciucholand w Śremie, więc mam jako takie pocieszenie. Jednak następnego dnia zadzwonił mój tate, który zasięgnąwszy języka poinformo0wał, że we Wioletce trwa remont! Nie macie pojęcia jak się ucieszyłam. Mam nadzieję, że po przeobrażeniu dostawy będą pochodzić z tych samych źródeł oraz, że nie zmienią się ceny:)
......
A na sobie mam zestaw zakupiony niedawno za 5 złotych: lekką bluzeczkę oraz jeszcze lżejszą, jedwabną spódnicę, doskonałą na upalne dni.
......
Poza tym zdradzę Wam, że jestem ostatnio zainspirowana epoką wiktoriańską - wciągnęła mnie ona bez reszty przez książki, którymi karmię moje marzenia. Ma to również spore odzwierciedlenie w strojach i dodatkach, ale o tym więcej w następnych postach. Au revoir!

(zdjęcia: Pan Włó3kij)

Dziś prawdziwych hipisów już nie ma

2011-04-21T21:06:00.001+02:00

Dziś nieco inaczej, w hipisowskiej bluzce i szerokich dzwonach, których nie widać, a o których marzyłam od 4 klasy szkoły podstawowej. Styl hipisowski jest mi bardzo bliski na co dzień, ki9edy jestem wśród przyjaciół i znajomych. Lubię przebywać w dużej grupie bliskich sobie osób, słuchać muzyki, rozmawiać o egzystencjalnych sprawach i popijać do tego piwo tudzież inny alkohol. Lubię wędrówki i wyjazdy na festiwale, do lasu, lub choćby wylegiwanie się na kocu i czytanie książek.
......
Absolutnie natomiast nie zgadzam się z innymi wynalazkami hipisów: narkotykami, wolną miłością i takimi tam.
......
Zresztą co tam, w tym roku przede mną mój pierwszy przystanek Woodstock. Będą na nim moi najbliżsi znajomi i na pewno będzie fajnie!!!
......
A na zdjęciach poniżej prezentuję wiosnę na moim balkonie. Wczoraj zakupiłam jeszcze więcej kwiatów (w tym przepiękną wysoką jak ja tuję), 150 litrów ziemi i dziś przez 4 godziny przesadzałam. Aj waj, bo ja zawsze przesadzam:)

Kwiatki i koronki

2011-04-18T15:02:00.000+02:00

Nie pamiętam już kiedy kupiłam tę spódnicę. Wiem, że zastanawiałam się nad jej zakupem (bo pogrubia, bo ciężka-a kupowałam chyba w cucholandzie w dzień dostawy, bo może zbyt elegancka i do czego ja ją będę kurczę nosić etc.) Okazało się jednak, że jej kupno było strzałem w 10! Jest jedną z moich ulubionych, najbardziej niezwykłych spódnic i potrafię przypasować ją do wszystkiego, bo świetnie łączy się właśnie z mało zobowiązującymi ciuszkami codziennymi, przez co nie wyglądam w niej jakoś szczególnie elegancko.
......
Przyznam szczerze, że nie przepadam za wyglądem odpierdolonej na odpust elegantki. Męczy mnie kiedy mam na sobie (a czasami niestety się tak ubiorę, bo myślę, że tym razem będę się w takim ubiorze czuć) obcasiki, rajsotpki, spódniczkę, ładny sweterek, perełki na szyi, a na to wszystko dopasowany płaszczyk i torebkę do ręki. Opisana garderoba jest oczywiście przykładowa, ale wiadomo o co chodzi. To nie moja bajka. Lubię elementy eleganckie łączyć z czymś zupełnie niepasującym; innym stylem; śmieszną biżuterią. Wtedy jest ciekawie i po mojemu.

(zdjęcia: Włó3kij)

Ale rzeźnia!

2011-04-14T13:44:00.002+02:00

Jean-Honoré Fragonard żyjący w latach 1732-1806 był mistrzem swoich czasów. Uważany jest za malarza, którego prace najlepiej odzwierciedlają nastrój radosnej i rozbawionej epoki rokoka. Proste, codzienne czynności przetwarzał w wysmakowane sceny, mające służyć jedynie pięknu miłości. Zamiłowanie do lekkich i wdzięcznych scen erotycznych, wytworny rysunek, dynamiczna kompozycja o wyraźnie zaznaczonym rytmie oraz mistrzostwo kolorystyczne uczyniły z Fragonarda jednego z najbardziej znanych ilustratorów obyczajów epoki.
......
Kiedy w ostatnią sobotę w Starej Rzeźni (poznański targ staroci) zobaczyłam gobelin nawiązujący do najbardziej chyba znanego obrazu Fragonarda Huśtawka, nie mogłam oderwać od niego wzroku. Był wykonany perfekcyjnie i wyróżniał się na tle innych tego typu prac. Zaznaczono na nim każdy szczegół; zastosowano jednolitą, a zarazem szeroką gamę kolorystyczną i obramowanie, które pięknie go wykańcza. Do tego był już zamontowany na mosiężnym karniszu i gotowy do powieszenia.
.....
Po wstępnym przeliczeniu środków okazało się, że sporo nam brakuje, by go kupić. Nagle jednak Tomek wyciągnął dodatkową gotówkę, którą przezornie schował do portfela przed naszą wycieczką do Starej Rzeźni. Tylko ja mogłam być tak naiwna, żeby myśleć, iż wystarczy 200 złotych by w pełni cieszyć się z wizyty w tym magicznym miejscu. A cudów jest tam, mówię Wam, mnóstwo. Widziałam m.in. piękne secesyjne lusterko z alabastru z głową pewnej pannicy w stylu Alphonsa Muchy i ornamentami roślinnymi za jedyne 100 złotych. Niestety po zakupie gobelinu można było tylko patrzeć i wzdychać do wszystkich tych piękności...
I oczywiście cieszyć się z zakupu, który i tak wyniósł nas 75 złotych mniej, dzięki tomkowej zdolności do targowania.
......
Docelowo gobelin wisieć będzie w pokoju gościnnym nad jakimś kompletem wypoczynkowym z epoki (co jest moim wielkim marzeniem). A na zakończenie, jako ciekawostkę, napiszę Wam, że huśtawkę na obrazie Fragonarda początkowo miał popychać biskup, nie zgodził się jednak na to zleceniodawca.

Nieuleczalna inspiracja

2011-04-04T14:30:00.005+02:00

No to mamy wiosnę. Cieszę się, że wreszcie mogę zrezygnować na dobre z czapek, grubych szalików, a przede wszystkim obszernej i ciężkiej zimowej budrysówki. Uff! Czuję, że wraz z nadejściem wiosny odżywają moje retro pomysły, a niemała w tym zasługa mojej wyobraźni. Jest ona, powiem wam, zaiste przedziwna. Inspiruje ją wszystko, co przedwojenne: muzyka, stroje, filmy o tamtych czasach. Przez tę mieszankę tworzą się we mnie, jak w tyglu, rozmaite wizje i wyobrażenia (i wcale nie trzeba do tego żadnych używek, haha:)). Jednego dnia jestem elegancką damą w sukience obszytej futrem, innego dziewczyną z powstania warszawskiego, w warkoczu i dziwnej spódnicy, a jeszcze kiedy indziej Keirą Knightley z filmu "Pokuta", który to film stał się ostatnio moją największą inspiracją. O tym jednak więcej napiszę (i zilustruję) w którymś z kolejnych postów.
......
Wraz z wiosną znajdę też (OBIECUJĘ) więcej czasu na aktualizacje bloga i zasypię Was rozmaitymi ciekawostkami ze starych książek.
......
Póki co mam dla was propozycję zabawy: uruchomcie swoją wyobraźnię! Idąc ulicą wyobrażajcie sobie, że żyjecie w innych czasach.Niech to będzie XIX wiek, dajmy na to fin de siècle, wiecie... gazowe oświetlenie, powozy eleganckich ludzi; lub międzywojnie - kina, teatry, rewie, kwitnące życie towarzyskie. Lub, jeśli lubicie czasy siermiężnego socjalizmu - ocet, musztarda i dżinsy z peweksu. Ja zawsze, mając na sobie jakiś choćby tylko dodatek inspirowany dawnymi czasami ,wyobrażam sobie zupełnie inną rzeczywistość. I jest to, myślę, nieuleczalne. Chyba że znalazłabym wehikuł czasu i mogła przenosić się tam i z powrotem.
......
A w pierwszej wiosennej sesji zdjęciowej wystąpił gościnnie chłopak mademoliselle Emnildy, monsieur Tom, oraz jej ulubiony czerwony płaszczyk.
......
Pozdrawiam również moją czytelniczkę, która ostatnio zaczepiła mnie w teatrze:) Było to bardzo miłe!

(zdjęcia: Włóczykij)

Zachęcam też do wysłuchania klimatycznej, śpiewanej przez Ludwika Sempolińskiego piosenki o dawnym elegancie. Ma błyskotliwy tekst i co prawda, to prawda... takich elegantów dziś już nie ma.

Biżu

2011-03-09T14:33:00.015+01:00

Tym się teraz właśnie zajmuję. Robię biżuterię odkrytą niedawno techniką decoupageu. Sprawia mi to wiele frajdy, poza tym mam gwarancję, że będę miała jedyne w swoim rodzaju kolczyki i wisiorki. A teraz szczerze. Ostatnio wraz z tym całym oczekiwaniem na wiosnę, czekam też na lepszy klimat do robienia zdjęć. W domu niestety cały czas trwa GIGANTYCZNY remont, przez co ciuszki trzymać muszę w kartonach, ale już nieługo doczekam się wielkiej, czterometrowej szafy, idealnej dla szafiarki! Wtedy pokażę wszystko (oczywiście w ubraniu:), a póki co będę się starała Was zadowolić mniejszymi rzeczami.

......

Cały czas jednak jestem w kontakcie z moimi ulubionymi ciucholandami, poza tym planuję też wizytę w "Starej Rzeźni" (to taki targ staroci jak ktoś nie wie, lub jest spoza Poznania), by rozejrzeć się za biżuteryjnymi perełkami z górnej półki.

Jestem też zakochana w filmie "Godziny". Co jakiś czas uczucie to się potęguje i tak stało się również i tym razem. Niesamowicie mocno przemawia do mnie warstwa muzyczna tego obrazu, postać Virginii Woolf, kreowana przez Nicole Kidman i sielski urok angielskiej wsi, który naprawdę sprawia, że nie mogę doczekać się śpiewu ptaków, zieleni wokół i kwiatów, mnóstwa kwiatów, bo w końcu "pani Dalloway powiedziała, że sama kupi kwiaty". Poniżej mój zdecydowanie najbardziej ulubiony utwór.

Idzie wiosna...

2011-03-04T14:08:00.003+01:00

... a przynajmniej ja już trochę wiosnę czuję. W porównaniu do tego, co było jeszcze tydzień temu, kiedy marzł nos, a wszystkie czynności (włącznie z jedzeniem chipsów) trzeba było wykonywać w rękawiczkach, stwierdzam, że jest nieźle. Wczoraj pozwoliłam sobie nawet na luksus przetransportowania się z mojej wioski do Poznania bez szalika, za to w dobrym humorze.
......
Wiosenne są jak widać kolczyki i kwiatek we włosach (bardzo fajny, HaeMowski wynalazek, wpinany jak spinka), a także złote guziki, które... niech będzie... symbolizują promienie słońca odbijające się od szyb.
......
A teraz serio: złote guziki, to nic innego, jak guziki brązowe potraktowane sprayem. Przy obszernym swetrze za złotówkę wyglądają naprawdę dobrze.

Powojenne kilmaty

2011-02-23T18:17:00.000+01:00

Wszystko w tych fotografiach przypomina mi, że wojna się skończyła. Jaka? Oczywiście II Wojna Światowa. Jest klasyczna komoda z lat pięćdziesiątych, jest też niemniej klasyczny strój. Spodnie charakteryzują już nową epokę, ale delikatny urok koronek i rodzinnego wisiorka przypomina przedwojenny przepych.
......
Spodnie znalazłam w piwnicy. Nie są to typowe marchewy, ale czuję się w nich dobrze i już czekam wiosny, kiedy to włożę do nich męskie półbuty.
......
Pozdrowienia dla Kasi, lampy oraz komody. Oby rychło!

(zdjęcia: Katarzyna Ka.)

Babulinka

2011-02-16T12:18:00.000+01:00

Spódnica, która tak podobała się Wam dwa posty temu, występuje dziś w nowej roli. Bardzo zresztą zimowej. Opatuliłam się na wszelkie możliwe sposoby. Mam na sobie ciepłe walonki, których kolejną parę planuję kupić w przyszłym tygodniu i które idealnie nadają się na suche, mroźne dni (niestety przemakają na śniegu), oraz chustę dzielnie zastępującą mi czapkę.
Powiecie że może koronkowa spódnica nie współgra z resztą. Chodzi właśnie o to, żeby tak było. Żeby wszystko się trochę gryzło i tworzyło taki efektowny mix.
Torebkę w góralskie wzory kupiłam w jakimś komisie na piątaka. Było warto.
......
Tak poza tym miałam już nadzieję, że zima powoli odchodzi. Ostatni tydzień był niesamowicie piękny, kiedy świeciło poranne słońce i słychać było ptaki wesoło poćwierkujące przed domem. Niestety, jak zwykle pogoda sprawiła nam niespodziankę:)

A za oknem wciąż śnieg

2011-02-02T12:06:00.000+01:00

Nie mam ostatnimi czasy możliwości zrobienia nowych zdjęć. Szczęśliwie nie z powodu braku weny i pomysłów, ale z prozaicznego braku pleneru (choć może to określenie nie jest zbyt szczęśliwe). W domu jest wielki bałagan/sajgon/bajzel/burdel (któreś z tych określeń może być określeniem gwarowym - nie bierzcie więc go na serio;-) wskutek czego dostęp do gładkiej ściany jest utrudniony. Robienie zdjęć na zewnątrz odpada, bo nie mam zamiaru hasać w samej sukience po śniegu! Ale specjalnie dla Was prezentuję zdjęcia zrobione w maju zeszłego roku, kiedy przed poznańskim Starym Browarem kwitły kasztany.
......

Wszystko co mam na sobie kupiłam w lumpeksie. Najbardziej cieszę się chyba z tej firankowej spódnicy, która pasuje zarówno do stylizacji w starym stylu, jak i tych bardziej nowoczesnych, które przez nią zmieniają trochę swój charakter. Torbę znalazł na Rynku Jeżyckim mój tata - kosztowała złotówkę i jest jedną z moich ulubionych toreb. Prócz rączki ma także długi pasek i można ją nosić na "skos". Takie noszenie toreb jest dla mnie najwygodniejsze - nie spadają z ramion i nie krępują ruchów.

(zdjęcia: Olsy & Ola)

Dama ze świnką

2011-01-19T18:32:00.000+01:00

Oto moja ulubiona i jedyna jaką do tej pory miałam przyjemność poznać świnia morska. Jest to naprawdę przeurocze zwierzątko, niezwykle koleżeńskie i przytulniackie, ale mające też swoje zwyczaje i fanaberie. Świnia ma charrrrakter! Już nie mogę doczekać się dnia urodzin, kiedy dostanę własny egzemplarz!
......
Na zdjęciach towarzyszę śwince w sukience, którą niedawno kupiłam za 10 złotych. Urzekł mnie jej delikatny kołnierzyk i klasyczny, kraciasty wzór. Taka sukienka jest ponadczasowa i bardzo dziewczęca. jest też o 2 numery za duża, ale nie wygląda źle będąc taką luźną, poza tym będę nosić ją również z paskiem, co na pewno podkreśli jeszcze jej urodę.

(zdjęcia:Włó3kij & ja)

Oby do wiosny!

2011-01-08T15:44:00.001+01:00

Oto jeden z najpiękniejszych domów na jednej z jeżyckich ulic. Odpowiednio klimatyczny i idealnie podniszczony. Gdybym wygrała w totka byłby mój, wraz z przylegającym doń tajemniczym ogrodem:)
......

Został wybudowany w końcu lat 20 i wraz z czterema innymi willami stanowi kompleks budynków, znakomicie wpisujących się w architektoniczne tendencje międzywojnia, których głównym założeniem był tradycjonalizm. W polskim wydaniu sprowadzał się on do naśladowania form renesansowych, barokowych, bądź klasycystycznych, w bardzo uproszczonej formie. Często odwoływano się po prostu do potocznych wyobrażeń o danej epoce. Częścią tego zjawiska był tzw. styl dworkowy, którego jednym z przykładów jest ten dom. Wyznacznikiem tej architektury była prostokątna bryła, wsparty na kolumienkach ganek, dach czterospadowy, nierzadko neorenesansowe arkadki i attyki lub neobarokowe kartusze. Prócz tego styl dworkowy akcentował naszą narodową odrębność.

......
Mam na sobie sukienkę z materiału, którego nazwę trudno mi odszyfrować, ale jest to coś pomiędzy welurem, a aksamitem. Idealnie nadaje się na chłodniejsze, deszczowe dni. Talie podkreśliłam szerokim paskiem pochodzącym z innej sukienki, którą - mam nadzieję - kiedyś Wam pokażę. No i cóż... oby do wiosny!

(zdjęcia: Olencja&ja)

Pani zima w dwóch odsłonach

2011-01-02T18:18:00.004+01:00

Nie mogę już doczekać się wiosny, co wiązać się będzie z większą chęcią modowego szaleństwa, częstszym odwiedzaniem ulubionych ciucholandów oraz większym zapałem w (tak, trzeba to przyznać) próżnym, ale jakże przyjemnym strojeniu się.
......
Póki co, korzystając z mnóstwa śniegu i udanej, mroźnej pogody eksploruję pobliski las najlepszym zimowym środkiem transportu, który kojarzy mi się nieodmiennie z rosyjskimi klimatami, rodem z filmu Doktor Żywago i tak też się czuję: owinięta szalem, w czapie z lisa, mknąc pośród mgieł fantastycznego lasu, pamiętając, ze każda, nawet najmniejsza wyprawa może być magiczna - wystarczy tylko uruchomić wyobraźnię.

(zdjęcia: Włó3kij & ja)

***

2010-12-24T14:16:00.002+01:00

Niech taki kolorowy aniołek, jak ten od Emnildy, zawsze czuwa nad Wami, spełnia Wasze marzenia i doprowadza wszystkie Wasze sprawy do szczęśliwego końca.

Ciepło, byle cieplej

2010-12-21T12:51:00.000+01:00

W tym roku moja tolerancja na zimno jest zdecydowanie ograniczona. Nie hartuję się zimną wodą, jak rok temu, a wszelkie ciepłe swetry tudzież inne odzienia obdarzam łaskawym uśmiechem. Najlepiej czuję się w dużych, grubo dzierganych okryciach, które dają choć namiastkę ciepła. Takie nakładanie kilku warstw na siebie, kiedy myśli się tylko o tym żeby nie zamarznąć, nie wygląda zbyt widowiskowo, ale wolę pokazać Wam w czym naprawdę chodzę, niż pozować w cienkiej marynarce na śniegu:)
......
Bardzo polubiłam mix wzorów i kolorów, dlatego też cały czas noszę tę wełnianą torbę zakupioną w poznańskim sklepie Portobello. Udało mi się nawet utargować na niej 6 zł z racji zepsutego zamka. Sprawdza się bardzo dobrze, mieści wszystkie potrzebne i niepotrzebne rupiecie, a dzięki szerokiemu paskowi wcale nie wbija się w ramię.
......
Tak więc: ciepło, ciepło, byle cieplej!

(foto: Włó3kij)

Smutku wypierdalaj!

2010-11-14T15:24:00.000+01:00

Mam dość smutku. Nie chodzi mi wcale o smutek jesienny, deszczowy czy mglisty, ale smutek wewnętrzny, którego miałam w ostatnim czasie za dużo. Chorowałam, straciłam sens i radość życia, ale jestem po przejściu tego wszystkiego trochę silnejsza. Szukam. Wyprowadziłam się na wieś, wzięłam urlop dziekański i będę swoje życie, jak to się mówi ,"układać na nowo". Tak, jak tylko ja chcę.

......

Ten nieco pesymistyczny wstęp nie może w żaden sposób przesłonić radości, jaką mam z powodu powrotu na bloga! Cieszę się, że jestem już spowrotem i będę mogła znów śledzić wszystko, co w modzie piszczy (choć nadrabianie zaległości zajmnie mi pewnie sporo czasu:). Sukienka to mój najnowszy zakup. Odcięcie pod biustem i luźny krój fantastycznie maskują fałdki na brzuchu. Mimo zimnej, listopadowej pogody noszę ją z grubymi rajstopami i getrami , które doskonale chronią ręce przed zmarznięciem.

Broszka zaś, to zakup z targu staroci. Skrzące się na zielono i niebiesko cyrkonie dają naprawdę niesamowity efekt.

......

Póki co, nie obiecuję Wam, że będę pisać regularnie, ale napewno będę pojawiać się częściej niźli do tej pory, a to już coś, no nie?

(zdjęcia: K8)

Do zobaczenia!

2010-08-30T07:30:00.002+02:00

Z powodów różnych - kwadratowych i podłużnych zawieszam na razie prowadzenie bloga. A serio - bardzo Was proszę o modlitwę tudzież trzymanie za mnie kciuków. Do zaś!

Viva la vida!

2010-08-24T20:05:00.001+02:00

Oto moja stara-nowa sukienka, przy której trzeba było trochę nagrzebać, żeby wyglądała dokładnie tak jak chcę! Samą sukienkę (część turkusowa) kupiłam chyba rok temu na złotówkowej wyprzedaży w ciucholandzie. Od razu skojarzyła mi się z Fridą, meksykańskimi klimatami i pomyślałam: "Tak! Zrobię z tego coś w tym stylu!". Dużo później dokupiłam kolorowy obrusik, który wszyć chciałam początkowo jako fartuszek, z kolei wpadł mi do głowy ten pomysł, którego realizację widzicie na zdjęciach. Miejsce przeszycia wykończyłam białą koronkową szarfą i wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, ze gumki przy rękawach i dekolcie były całkiem rozwleczone. Z tym nie umiałam sobie poradzić - wyprułam je tylko, a sukienka czekała w szafie na lepsze dni. I oto okazało się, że jedna super ciocia (której bardzo, bardzo DZIĘKUJĘ)! super Włó3kija (któremu przesyłam całusy za zdjęcia) ma magiczne zdolności do szycia i bez problemu poprawiła mi tę sukienkę i 5 innych sztuk odzieży!
......
Resztę dodatków wybrałam inspirowana postacią Fridy i jej malarstwem. Miało być dużo, kolorowo i wesoło. Chyba się udało, co?

(zdjęcia: Włó3kij)

Młodzieżowa babcia

2010-08-13T09:13:00.000+02:00

Zdecydowanie minęło kilka ładnych lat, odkąd ubierałam się w ten sposób.
......
Dawno, dawno temu mała Emnilda ubierająca się luzacko i przechowująca drugie śniadanie w kieszeniach swoich bojówek (tak, tak - to najprawdziwsza prawda) stworzyła swój własny modowy patent, który nazwała sportową elegancją. Łączyła więc szare sportowe spodnie z gobelinową torbą, oraz koronkami, a sportowe bluzy ze srebrną biżuterią i błyszczącymi kamieniami.
......
Teraz poniekąd wróciłam do tego stylu - wszystko za sprawą koralowej bluzy, która pomimo wybitnie sportowego materiału jest odszyta z wielką dbałością o dziewczęce szczegóły, jak chociażby pufki, które wyglądają naprawdę uroczo. Poza tym trochę się u mnie zmienia (i to nie tylko nagłówek) - postanowiłam nie być 100% babcińską babcią. Od teraz będę babcią młodzieżową. A co!

(zdjęcia: Włó3kij)

Sezon ogórkowy

2010-08-08T20:10:00.000+02:00

Sezon ogórkowy trwa, a wraz ze śmieszną nazwą tego okresu, na śmieszny ewoluował też mój styl, który w wakacje stał się kompletnie niekonwencjonalny i zwariowany. Wynika to chyba z racji wieku i tego, że najwyższy już czas zacząć się odmładzać - w końcu 23 lata na karku to już nie przelewki!
......
Świetną bluzkę z Ciasteczkowym Potworem zamówiłam na allegro, wraz z dwoma innymi i kilkunastoma przypinkami, które ubarwiają i "ośmieszają" każdy strój. Informację, że Ciasteczkowy przeszedł na wegetarianizm usłyszałam dokładnie 6 lat temu i zrobiła wówczas furorę na jakimś moim wakacyjnym wyjeździe. Nikt nie chciał mi uwierzyć, że podali ją w wieczornym wydaniu Wiadomości, ale dzięki temu ja sama zostałam maskotką tychże wakacji i wróciłam do domu bogatsza o jedną książkę. Ale, ale... pewnie jesteście ciekawi pobudek Ciasteczkowego. Chodzi o dobro amerykańskich dzieci, tyjących niemiłosiernie w skutek pożerania ton słodyczy, które dzięki całej akcji miały zostać, choć w części, zamienione na warzywa i owoce.

(zdjęcia: Włó3kij)

Księgarze & Co.

2010-07-30T16:57:00.002+02:00

Wyjeżdżam! Opuszczam Was na tydzień z małym, jednodniowym haczykiem. Będę spędzać aktywne wakacje czytelnicze nad polskim morzem wraz ze znajomymi księgarzami i innymi dziwakami. Mam zamiar nadrobić zaległości w lekturze, która na moich półkach czeka na swoją kolejkę już dobre kilka miesięcy. A co się tyczy czekania... czekają też kolejne posty na bloga, ale wierzcie mi, że totalne, wakacyjne lenistwo nie chce się ode mnie odczepić, choć odganiam je przeróżnymi zaklęciami każdego dnia. Wierzę, że po powrocie, pełna sił i wiary w pomyślną przyszłość (tak, tak, napisanie pracy magisterskiej też) w końcu zakończę swój własny sezon ogórkowy. Do zobaczenia! Ahoj przygodo!
......
Bluzkę dostałam od mamy miesiąc temu. Aż wierzyć się nie chce, że przeleżała nienoszona w szafie 18 lat. Tego roku nad morzem będzie moim największym hitem.

A Ty jesteś egipska królowa*

2010-07-20T10:50:00.000+02:00

Post o tematyce egipskiej chodził mi po głowie co najmniej od pół roku. Musiałam jednak zebrać i złożyć razem wszystkie elementy magicznej układanki, którą dziś prezentuję. Ostatni jej element znalazłam tydzień temu - jest to teledysk do piosenki Golden brown, piosenki, którą niesamowicie lubię. Egipt (jak i Indie) widzę zawsze przez pryzmat Anglików w hełmach tropikalnych, wymieniających kąśliwe uwagi z tym swoim niesamowitym akcentem, przykładających binokle, by spoglądać na egipskie skarby zakopane w piaskach pustyni. Widzę też łódki na Nilu z charakterystycznymi, trójkątnym żaglami, a gdzieś w śród nich angielski parowiec z arystokratami na pokładzie, którzy powodowani etykietą, albo zwykłą ignorancją duszą się w marynarkach i kamizelkach, a pomada z włosów ścieka im po twarzy. Panie odpoczywają na wiklinowych krzesłach, raz po raz zachwycając się dziką małpką na sznurku, a dzieci, jak to dzieci, ganiają się po pokładzie i kiwają radośnie egipskim chłopom pracującym na brzegu.

......
Upały i muzyka bliskowschodnia, której ostatnio namiętnie słucham, sprawiły, że owinęłam się w prześcieradło (bardzo wygodny i robiący wrażenie strój na lato), a gwoździem programu uczyniłam biżuterię pochodzącą właśnie z Egiptu, która w bardzo różny sposób trafiła w moje ręce. Najwięcej zawdzięczam dziadkowi, który w latach sześćdziesiątych przywiózł znaczną jej część, w tym naszyjniki i figury z kości słoniowej, której dziś nie można już przewozić bez pozwolenia. No, ale nie o chwalenie się tutaj czymś (nawet zrobionym z kości słoniowej) chodzi, toteż zostawiam Was z moją małą egipską kolekcją i oznajmiam, ze kolejny post zamieszczę bardzo szybko! Czuję, że wracam, a raczej nie wybieram się tunelem w stronę światła. Zapowiadam dobrą zabawę, świrowanie i eklektyzm.

A dla całości wizja Egiptu sporządzona przez 5-cio (i pół) letnią Emnildę, która zachwycona opowieściami wujka i zdjęciami przezeń zrobionymi, tak sobie to wszystko wówczas wyobrażała:

*cytat pochodzi z piosenki Turnaua Sowa

Nocny marek

2010-07-06T11:37:00.002+02:00

Zdecydowanie temperatury oscylujące w granicach 30 stopni nie służą mojemu zapałowi do tworzenia nowych zdjęć i tworzenia w ogóle. Mam wrażenie, że mój umysł topi się wówczas i spływa jak zegary na obrazie Uporczywość pamięci Salvadora Dalego. Niestety, 30 stopni mam też w pokoju, który nieziemsko nagrzewa się od dachu. Dziś jest trochę lepiej - znacznie się ochłodziło i pada deszcz, a dzięki otwartemu przez całą noc oknu temperatura w moim pokoju spadła o 3 stopnie.
......
Na upały najlepsze są cienkie, bawełniane sukienki o dziewczęcym kroju. Ta jest jedną z moich ulubionych - nie jest ani za wąska, ani za szeroka; idealnie przewiewna, no i kosztowała tylko złotówkę. Przypomniałam sobie też o słomianym kapeluszu, który kupiłam w zeszłym roku - razem tworzą doskonałe letnie połączenie.

(zdjęcia: Włóczykij & ja)

Pomysłowy Dobromir

2010-07-01T08:35:00.003+02:00

Wakacje mają to do siebie, że dostawszy fryzjerskiego zapału, mogę stanąć przed lustrem i pół dnia wymyślać, lub udoskonalać, nową fryzurę, na co, że zrozumiałych względów, w pozostałym czasie nie mam... czasu.
......
Wymyśliłam więc coś takiego. Włosy sięgające do łopatek trzeba zapleść w warkocz, możliwie jak najbardziej z boku (fot. 2), następnie skierować go w prawą stronę i zwinąć końcówkę pod spód. Teraz wystarczy już tylko spiąć wszystko wsuwkami, żabkami lub innymi spineczkami i voilà!
Dodatkowo można wpiąć od góry różne kolorowe kwiaty - dla ozdoby, lub żeby zakryć niestaranne wykończenie (fot.1). Generalnie polecam tę fryzurę na lato - jest łatwa i szybka do wykonania, włosy nie kleją się do szyi, a przyozdobiona kwiatami jest z pewnością fryzurą nimfy z łąki.

(zdjęcia: ja sama-dlatego takie źle wykadrowane)

Sen nocy letniej

2010-06-26T10:58:00.001+02:00

Wracam moi kochani, prezentując kawałek najnowszej cudnie satynowej, kwiatowej piżamy, którą zgarnęłam w ostatni poniedziałek w ciucholnadowej dostawie. Być może sprawi ona, że bardziej przekonam się do piżam, których do tej pory używałam wyłącznie w okresie jesienno-zimowym.
......
Muszę przyznać, że ciekawie jest odpocząć od blogowania. Zaglądałam do Was oczywiście i śledziłam nowe wpisy, ale taka przerwa po roku i miesiącu prowadzenia bloga bardzo mi się przydała. Dzięki za wyrozumiałość!

Pojawiam się i znikam

2010-06-06T10:15:00.002+02:00

Dokładnie jak w tytule posta pojawiłam się, by zniknąć na jakiś czas. Mam mnóstwo pomysłów i jeszcze więcej zdjęć, ale nie wiem od czego zacząć, poza tym dopadło mnie słoneczne rozprężenie i zarazem zniechęcenie związane z końcem. Końcem roku akademickiego, końcem kolejnego sezonu pracy, tym, że znajomi rozjadą się na wakacje do swoich domów i się zrobi po prostu nuuudno! Inną sprawą jest, że rzadko się nudzę, ale niesamowicie rozleniwiam i to mnie najbardziej przeraża. Do zaś!
......
Udało mi się ostatnio kupić (prawie piżamowe) niesamowicie wygodne spodnie za 4 złote. Mimo że poszerzają mój tyłek o dwa rozmiary, będę je uparcie nosić, bo pasują do mojego letniego nastroju i różnych romantyczno-zwiewnych bluzek.

(zdjęcia: Plasti)

Hear my name in the rain*

2010-05-30T23:17:00.004+02:00

Spędziłam dziś idealnie dekadenckie popołudnie.

......

Nie da się zaplanować dobrego popołudnia, przychodzi samo. Pojawia się z deszczem, w natłoku kłótni, nieporozumień i zadań, które trzeba wykonać, żeby mieć wakacyjny święty spokój. Pojawia się wraz z odwołaniem niedzielnej pracy i wciągnięciem w akcję książki o XIX wiecznej Barcelonie.

......

Przychodzi taki czas, kiedy nie tyko chcę być sama, ale i samotna. Zamykam się wtedy w swoim pokoju i rozmyślam. Patrzę na spływające krople, rozmawiam z deszczem, pytam go o różne rzeczy i piszę pamiętnik. Albo otwieram szeroko okno, wdycham wieczorne powietrze i uśmiecham się do księżyca. Po zmierzchu szukam spadających gwiazd, żeby powierzyć im życzenia swoich znajomych. I czuję się wtedy trochę szczęśliwa.

Są też takie popołudnia, kiedy nawiedza mnie artystyczna wena. Robię wtedy wokół siebie dużo bałaganu, śpiewam, rysuję (czy raczej: bazgrzę), a niekiedy wychodzi z mojej głowy jakieś wierszydło tylko dla mnie zrozumiałe. Tworzę, zmieniam, myślę, ustawiam i dobrze się bawię.

......

Są godziny radosne i smutne; czasami deszcz daje energię, wolność i nadzieję, innym razem płaczę razem z nim, ale zawsze mam pewność, że tylko popołudnia niezwiązane z życiowym pragmatyzmem mają sens.

......

*A każde deszczowe popołudnie nie byłoby pełne bez piosenki Enyi, która w takich właśnie chwilach jest moim hymnem.

PS. Następnym razem będzie ubraniowo:)

Ach, co to był za ślub!

2010-05-26T22:25:00.007+02:00

Dostałam dziś i mogę Wam zaprezentować obiecane dawno temu zdjęcia, ze ślubu Żaby i Królika. Jako że nie mam ostatnio weny pisarskiej, nie tworzę, nie wymyślam, tylko oddaję głos zdjęciom... no, nie do końca.
......
Powyżej para młoda (czego nietrudno się domyślić), cudnej, hiszpańskiej urody Kasia, oraz Przemek urody również cudnej, choć... niehiszpańskiej:) Jako że to blog modowy proszę zwrócić uwagę na przepiękną suknię, doskonale wysmuklającą sylwetkę i welon obszyty koronką, który nadaje szyku całej kreacji.
Poniżej zaś ja w (prawie) całej okazałej okazałości, w stroju, który miałam na sobie w kościele. Tu stoję przed salą weselną i pozuję paparazzi.

A to już wesele i całuśna para młoda, której po raz enty życzę wszystkiego naj, naj, najbardziej szczęśliwego. W tym miejscu składam też podziękowanie siłom wyższym, tudzież niejakiemu miejscu znanemu jako TM, w którym żeśmy się wszyscy spotkali! Gdyby nie to, nie byłoby tak klawo i nie miałbym do kogo wpadać z niezapowiedzianą wizytą jako "przyjaciółka rodziny":)
A oto mniej lub bardziej udana babska konfiguracja przyjaciółek, koleżanek, znajomych i innych piesków o bujnym złotym włosie, wylegujących się u stóp.

Jeden z najbardziej udanych - a ponadto wymagających wielkiej sprawności fizycznej, intelektualnej i uwodzicielskiej - konkursów, polegający na zdobywaniu części męskiej garderoby. Po ostatniej rundzie i zdobyciu koszul na placu boju zostały...

..."Kasia & Syla, czyli przyjaciółki i rywalki" (hasło, które kiedyś wymyśliłyśmy wreszcie sprawdziło się w praktyce). A na zakończenie trzeba było zdobyć... nie, nie, nie męskie majtki, a... papier toaletowy. Na zdjęciu szaleńczy bieg do celu. Niestety, mimo posiadania trampek, w których poruszam się prawie tak szybko, jak Perseusz w skrzydlatych sandałach, nie udało mi się wygrać konkursu.

Panna młoda kroi torta*, a tymczasem w rogu sali...

...jedna osóbka z miną małej Mi (jak stwierdziła Kasia), co wygląda jak cyganka na straganie (jak z kolei stwierdził mój tata) trzymając w ręku nóż, zastanawiała się czy nakroić sobie słoniny, pajdę chleba, czy zwędzić pęto wędzonej kiełbasy. W końcu chlapnęła trochę bimbru, zagryzła wiejskim ogórem i poczuła się jak nowo narodzona.

A na następny dzień, na poprawinach, odwiedziły nas urocze psiaki.
*wiem, wiem, nie kroi się torta, a tort:)

Biały niedźwiedź i zielony muchomor czyli ja 2 in 1

2010-05-19T20:24:00.004+02:00

Na początku był chaos, a później zaczęło mi się rozjaśniać w głowie i wymyśliłam to, co widzicie. Białe rajstopy na przekór czarnym chmurom i kalosze, mimo że o deszczu można dziś było tylko pomarzyć - a bardzo lubię deszcz i uwielbiam marzyć! Na dodatek lubię robić na przekór innym i sobie, dlatego zostawiłam dziś retro na rzecz jakiegoś dziwnego połączenia, które jest jak wnętrze mojej głowy. O głowie nie ma sensu pisać, dość będzie, jeśli powiem, że kompletnie się nie przejmuję, mimo że roboty mam po szyję, po uszy, a nawet w niej tonę.
......
Chciałam jeszcze dodać, że to szare coś na rękach to getry, które znakomicie sprawdzają się w roli rękawów.
......
Układam w głowie kolejną retro historię, o której zaś, znaczy się przy stosownym zestawie ubrań. Póki co idę spać. Teraz.
......
A Wy, kochani czytelnicy, posłuchajcie sobie magicznej piosenki Grzegorza Turnaua o zmyślonej ulicy, mgle, pełni księżyca i innych cudach!

(zdjęcia: Katarzyna I {tak sobie umyśliłam,że skoro ja mam być Sylwaną Katarzyną II na Twoją CZEŚĆ, to Ty musisz być pierwszą, co nie? Pasi?})

Paris la nuit

2010-05-14T22:45:00.000+02:00

Cóż. Nie wyszło tak jakbym chciała. Ani to Paryż, ani frywolne zdjęcia, ani noc, czy choćby zmierzch. Ale, szczerze mówiąc, skojarzenie z Kiki nasunęło mi się w momencie, kiedy zobaczyłam zdjęcia już w komputerze i doszłam do wniosku, że opowiem dziś o niej - królowej Montparnasse'u, osobie, którą podziwiam i zazdroszczę szalonego życia.
......
Chodzi właśnie o Kiki, jedną z najciekawszych postaci paryskiej bohemy lat 20, przyjaciółkę artystów, muzę fotografów i malarzy, aktorkę, artystkę pełną gębą, której, jak mówiła, starcza chleb z cebulą i szklaneczka czerwonego wina; która po nocach włóczyła się po knajpach, wylizywała kieliszki po absyncie i śpiewała sprośne piosenki tańcząc na stole. Kiki stała się symbolem rewolucji obyczajowej, zachowywała się bezpruderyjne, pojawiając się w modnych restauracjach, o zgrozo, bez kapelusza i męskiego towarzystwa, a często też bez ubrania, które zastępowała... koronka przyszyta do płaszcza i udająca suknię.
Była sobą, nie słuchała dobrych rad i wiodła życie pełne burzliwych przygód i romansów, a skandale jakie wywoływała budziły w niej uczucie szczęścia. To dla niej wielu odwiedzało podejrzane kabarety i speluny, gdzie uwodziła publiczność swoim melodyjnym głosem. Pod koniec lat dwudziestych odbył się wernisaż jej prac malarskich, które sprzedane zostały z wielkim powodzeniem. Kiki mogła zbić fortunę - miała talent i to coś, jednak fortuna jej nie interesowała. Mówiła, że życie opiera się na trzech zasadach: jest panią samej siebie, może robić to co chce a wieczorem może tańczyć!
......
Polecam Wam książkę biograficzną o tej niezwykłej kobiecie Kiki. Królowa Montparnasse'u autorstwa Lou Mollgaard. Poniżej dwa fragmenty:

"W niektóre wieczory Kiki daje pokaz zaimprowizowanych, groteskowych min. Naśladuje zwierzęta i niektórych klientów, na przykład udaje kurę, chodząc miedzy stolikami, albo wpiąwszy sobie kwiat we włosy, tańczy kankana i podnosi nogę wyżej niż wypada. Kiedy ma już trochę 'w czubie', nachodzi ją ochota, by wyglądać jak mucha chodząca po suficie - z nogami do góry i głową w dół. Spódnica spada jej wówczas na głowę jak abażur. Zwykle łamie wtedy obcasy, a do tego musi płacić 20 franków szefowi sali i okazywać więcej względów typom z obyczajówki za przymknięcie oczu i niekaranie jej za to, że udając muchę, nie ma na sobie majtek..."

"Wszyscy utytułowani snobi przerażają ją niemal w takim samym stopniu, jak historie o Draculi. Czuje się swobodnie jedynie w towarzystwie przyjaciół artystów, którzy często nie mają czym zapłacić za szklankę wina. Woli uprzejmość ubogich. Wystarczy jej choćby ten niezwykły kloszard, który kłania się za każdym razem, kiedy przechodzi obok jej stolika w Le Dôme i mówi ceremonialnym głosem - "Madame Kiki, pani ma wszystko, a ja nie mam niczego, co mógłbym pani ofiarować". Robi się jej wówczas przyjemnie i czuje się szczęśliwa, że żyje."
......
A swój ubiór kupiłam, w całości, w poniedziałek. Tak się składa, że mam rękę do wyszukiwania zestawów i kiedy przymierzę takowy w kabinie, trudno mi się rozstać z poszczególnymi rzeczami. Szczęśliwie można rzec, że to 'tylko' ciucholand i odpływ pieniędzy nie jest bardzo dotkliwy.

A poniżej zdjęcie bardzo ciekawego, paryskiego lokalu, które wyszperałam kiedyś w internecie - musiało być tam bardzo mhrrrocznie, a sceniczne występy artystów z pewnością pełne były czarnego humoru! Podoba się Wam? Mnie bardzo!

(zdjęcia: Oleńka"milusi pyszczek"Banaszaczek-miało być słodko - może być?/Olsy"Malina-co ma usta słodsze od Stalina"Malińska)

Kwiatki sratki

2010-05-11T16:37:00.000+02:00

Kwiatowych wzorów nigdy nie mam dość. Kojarzą mi się one z delikatnością wiosennej łąki tudzież ogrodowym przyjęciem w angielskim stylu. W każdym razie są, moim zdaniem, bardzo wdzięcznym wzorem, który można ciekawie łączyć z przeróżnymi ciuchowymi cudami jak: koronki, guziki, wyszywanki, no i... inne kwiatki.
......
Spódnicę którą mam na sobie, kupiłam zainspirowana przeróżnymi zdjęciami oglądanymi na modowych blogach i przyznać muszę, że pomimo pewnych obaw związanych z jej długością (jest to, w tej chwili, najkrótsza rzecz w mojej szafie) czuję się w niej wyśmienicie i bardzo wakacyjnie.

......

A zdjęcia zostały wykonane w ogrodzie, który, usytuowany w centrum miasta, jest moją oazą i namiastką wsi, mimo że otaczają go kamienice, a ciekawskie oczy 'sąsiadów' śledzą każdy ruch zza firanek. W wakacje, kiedy opuszczam go raz na tydzień i wychodzę na ulicę (lub jak kto woli: na miasto), zawsze mam wrażenie, ze wróciłam z daleka i tak naprawdę w Poznaniu mnie nie było. Wiem, że to dziwne, ale mam nadzieję w tym roku jeszcze pogłębić to wrażenie, planuję bowiem kupić hamak, zawiesić go między dwoma wielkimi drzewami orzechowymi i... leniuchować jeszcze intensywniej.

(zdjęcia:Plasti-dlatego się nie udały:P)

Lubsko się lubi!

2010-05-03T20:37:00.004+02:00

W pierwszy weekend majowy przyszło mi być gościem na weselu Kasi i Przemka, które odbyło się w Lubsku, miasteczku leżącym nieopodal niemieckiej granicy.
......
Na spacer po tym uroczym miejscu wybrałam się skoro świt, kiedy zmęczeni goście jeszcze spali i włóczyłam się tak kilka godzin, poznając wszystkie fantastyczne zakamarki i odludzia. Powiem krótko: Lubsko jest piękne! Gdybym tylko miała możliwość, przeprowadziłabym się tam natychmiast i zamieszkała w stylowym, brudnoróżowym domu, który widać na zdjęciach. Stoi sobie trochę oddalony od centrum, na górce, z której roztacza się cudny widok i jest zamaskowany zielenią.
Do tego Lubsko jest magiczne. Nigdy nie byłam w miejscu, które spodobałoby mi się w całości. Zazwyczaj lubię konkretne place, parki czy ulice... a Lubsko lubię za całokształt. W każdym zakątku można odnaleźć coś niesamowitego, poczuć się jak we śnie, w filmie, lub bohater niezwykłej przygody. Mało tego! Będąc tam zwiedziłam prawie pół świata. Serio. Widząc stare, zniszczone domy z rzeźbionymi, okazałymi elewacjami, przeniosłam się do Hawany, gdzie mnóstwo jest takich, pamiętających złote, arystokratyczne czasy, zabytków. Kanały przecinające centrum miasta, bogato zdobiona zabudowa w pastelowych kolorach wokół nich, skojarzyły mi się natychmiast z Petersburgiem, a niskie, jednopiętrowe domki na uliczkach wybrukowanych kocimi łbami z Wilnem. Odnalazłam też tajemnicze zaułki i brudne podwórza, miejsca gdzie kamieniczka stoi przy kamieniczce a w każdej widoczny jest ślad paryskiego Montmartre'u. Włócząc się natomiast po łąkach i lasach otaczających Lubsko, słuchając bąków, dzięciołów i kukułek, patrząc na zamglony horyzont, czułam się co najmniej jak bohaterka jednej z powieści Jane Austen żyjąca na spokojnej, angielskiej wsi. Szłam przed siebie z radosną niepewnością prowadzącej mnie drogi, a chłonąc całą sobą każdy szelest liści i promień słońca, myślałam sobie, jak to jest w jednej piosence:
and the road becomes my bride
(...)
and she keeps me satisfied
gives me all I need.
A jakby tego było mało, okazało się, że trafiłam też do Delhi, gdzie podziwiać mogłam Czerwony Fort, czy raczej piękną lubską kamienicę, która przez swoją architekturę i misterne wykończenie bardzo mi się z tym zabytkiem skojarzyła.
Najzabawniejsze zaś jest to, że w Lubsku znajduje się biuro turystyczne 'Sylwia' (tak właśnie mam na imię) i muszę stwierdzić, że rzeczywiście sama dla siebie okazałam się najlepszym biurem turystycznym. Nie każdy potrafi zwiedzić pół świata w kilka godzin, angażując w to tylko (i aż) własną wyobraźnię. Kto wie, może kiedyś wybiorę się na księżyc?
......
A do Lubska wybierzcie się koniecznie!

Żeby było nie tylko turystycznie, a również modowo, prezentuję swoją poprawinową kreację, mając nadzieję, że niedługo pokażę inne.

Panny elegantki

2010-04-25T12:53:00.000+02:00

Oto dowód na przepastność szafy Mademoiselle Emnildy! Na wieczór panieński swojej przyjaciółki Żaby ubrała siebie i przebrała dwie koleżanki z pracy - każdą w trochę innym stylu.
......
Żaba się śmiała.
Ktoś spytał, czy stroje wypożyczyłyśmy z teatru.
A ktoś inny wyśmiał kapelusze, po czym dowiedział się, że chodzę w nich na co dzień.
......
Niestety nie posiadam żadnego zdjęcia z samej zabawy, na którym wszyscy wyglądaliby normalnie lub co najmniej przyzwoicie.

(zdjęcia: Królik od Żaby, którego serdecznie pozdrawiamy i przesyłamy buziaka, korzystając z okazji, że jeszcze możemy:-*, hihi)

Eugeniusz Bodo, Moniuszko i halka?

2010-04-21T23:35:00.004+02:00

Po długiej, bo zimowej przerwie dopadł mnie przedwojenny nastrój. A przynajmniej nastrój na eleganckie, delikatne, zwiewne tkaniny; plisy, marszczenia, drapowania i detale, które odgrywają niepoślednią rolę w tych moich malutkich marzeniach o międzywojniu. Ale jak tu nie marzyć, będąc w tak niezwykłym otoczeniu? Więc tak sobie chodzę po parku, upajam cudną, klasyczną architekturą starych willowych domów, ciepłem wiosennego powietrza, kolorami parkowego poszycia, pąkami drzew i rozglądam za przedwojennymi amantami, ale dostrzegam tylko pomnik Moniuszki gdzieś w oddali. Widocznie to nie ta godzina, nie 9 rano:)
......
Elegancki, przedwojenny styl jest mi bardzo bliski, choć ostatnio odsunęłam go na bok w imię wygody, wtopienia w tłum i zaklinania wiosny wzorem i kolorem. Teraz jednak sięgam do korzeni - niedługo pierwsza rocznica bloga, a tak właśnie zaczynałam - kapelusze, halki i babcińskie pończochy. Czuję, że na dobre wracam do retro.
......

Różowa, plisowana spódnica jest chyba moją ulubioną ze względu na zwiewność, falowanie przy poruszaniu się, oraz to, że skrojono ją z prześwitującego materiału. Pierwszy raz mam na sobie cały komplet - czyli spódnicę wraz z bluzką - który moja babcia uszyła sobie pół wieku temu. Do tego dobrałam najnowszą, czyli piętnastoletnią, torebkę otrzymaną w prezencie od mamy. Nie jest specjalnie pakowna, ale można ją za to przewiesić przez ramię, co jest dla mnie bardzo ważne, bo nie spada i nie krępuje ruchów; poza tym dobrze komponuje się z butami. A na takie detale winna zwracać uwagę każda elegantka - szczególnie ta z Mosiny*.
......
* Być może niektórzy czytelnicy z dalekich zakątków kraju nie orientują się, ale wyrażenie elegant z Mosiny, jest popularnym w Wielkopolsce określeniem osób ubierających się w sposób cudaczy i niepasujący do okoliczności; ogólnie rzecz biorąc ma wydźwięk kpiarski, a czasami nawet pogardliwy. Może znacie inne określenia z tej serii np. wystroić się jak stróż w Boże Ciało?

(zdjęcia: Żaba od Królika-wiem, że śmiejesz się z babcińskich pończoch, co nie?:*)

A oto i klasyka polskiej piosenki. Mimo że jest to jeden z najbardziej znanych utworów międzywojnia, nabiera zupełnie nowego wymiaru, kiedy ogląda się śpiewającego, jako żywo, Eugeniusza Bodo, który z pewnością wyglądałby lepiej bez wypomadowanych włosów i pomalowanych ust. Ale może chodzi tu o koloryt? Koloryt epoki oczywiście!

Tańczę, tańczę & jem pomarańcze

2010-04-17T08:56:00.009+02:00

Na dobry początek muzyka! Muzyka kubańska!

Mój nie najlepszy ostatnimi czasy humor, odfrunął, albo raczej ja wyfrunęłam z jego objęć, wprost do jakichś dalekich, zamorskich krajów, gdzie jem pomarańcze, odkrywam nowe przyprawy kolonialne i tańczę już od samego świtu! Serio! Od 5 rano!
......
Sukienkę kupiłam całkiem niedawno za jedyne 8 zł. Jej noszenie daje mi dużo radości, pozytywnej energii i uśmiechu. Że ma świetny wzór i można przy niej pokombinować z biżuterią, pisać nie będę, bo wszyscy doskonale to widzicie:) Na koniec przedstawiam Wam Anię - moją utalentowaną fotocykaczkę (czyli osóbkę 'cykającą foty' po prostu). O jej zaletach i magicznych zdolnościach rozpisywać się też nie będę, napiszę tylko, że każda sesja z nią, to ogromna (i szybka!) przyjemność.

(zdjęcia: Solaque)

Mój wielki grecki dzień

2010-04-08T09:40:00.001+02:00

Dlaczego grecki? Ano nie wiem. Takie mam skojarzenie, kiedy patrzę na te zdjęcia. Może przez słońce, przez niebiesko-biały kolor mojego stroju, a może dlatego, że siedząc na stopniach poznańskiego Zamku Cesarskiego, czułam się niczym Afrodyta na Akropolu?
......
Mniejsza z tym.
......
W sweterku zakochałam się od pierwszego wejrzenia i choć kupiłam go w zeszłoroczne wakacje, dziś włożyłam pierwszy raz. Urzekł mnie zgrabnym wkomponowaniem haftowanego wzoru w rękawy i ceną - po zważeniu okazało się, że kosztuje jedynie 10 zł. Na wagę kupiłam też spódnicę Laury Ashley, jedynie jeansowa kurtka przypomina mi dawne czasy, kiedy nie znałam jeszcze ciucholandów. Tak na marginesie, czasami zastanawiam się jak to się dzieje, że od 7 lat wchodzę w nią bez problemu:)
Poza tym mam na sobie najwygodniejsze buty świata - płócienne 'trampki', które zakupiłam w zeszłym tygodniu na Półwiejskiej. Zastanawiam się cały czas czy nie kupić drugiej pary (ot tak, na wszelki wypadek), bo w tych butach naprawdę można przejść na koniec świata i jeszcze metr dalej.
......
A przy okazji pozdrawiam serdecznie Kasię i Mateusza, których spotkałam w czasie sesji zdjęciowej. Życzę Wam szczęścia na nowej drodze życia!

(zdjęcia: Solaque) - Ciebie też pozdrawiam profesjonalistko! A jak! ;*

Virginia i alter ego

2010-04-04T20:43:00.003+02:00

Niby wiosna, niby ciepło, ale jakoś ostatnio ten słoneczny klimat mnie nie cieszy. Nad moją głową wiszą, niczym topory, różne cięższe i lżejsze sprawy i tylko czekam, wypatruję chwili, w której zaczną spadać i przetrącą mi kark.
......
Póki co inspiruję się postacią Virginii Woolf z Godzin. Jest to jeden z moich ulubionych filmów, odkrywam go na nowo co jakiś czas, dlatego teraz, kiedy znów stanowi dla mnie niemałą inspirację, mogłam odgrzebać zdjęcia zrobione w maju zeszłego roku. Virginia, jak widać poniżej, jest bardzo inspirująca również w sferze mody. Szalenie podobają mi się proste w kroju płócienne suknie, obniżony stan, charakterystyczny dla lat '20 i w ogóle cały ten klimat, który sprawia, że nawet najprostsza kreacja i najzwyklejsza fryzura wyglądają na kobiecie jakoś tak szykownie i z klasą.

Film Godziny polecam obejrzeć w ciepłą kwietniową noc. Nawet jeżeli go znacie. Jest to jeden z tych niezwykłych obrazów, który za każdym razem można interpretować inaczej, odkrywać nowe znaczenie poszczególnych scen i postępowania bohaterów. A ja osobiście nie mogę się wprost napatrzeć na cudny dom Virginii. Latem, kiedy budzę się rano i mając jeszcze zamknięte oczy, słyszę szczekanie psa i świergot ptaków, mam wrażenie, że mieszkam w takim właśnie starym domu na wsi, wypełnionym antykami i kruchymi bibelotami.
A na koniec fantastyczny kawałek z recenzji oraz mój ulubiony fragment filmu i muzyki:
"To przede wszystkim film o walce z otchłanią. Egzystencjalny obraz głębokiego, wewnętrznego niepokoju, a miejscami nawet przerażania tym, że jest tak, jak jest. Że trzeba zmagać się ze swymi demonami, z chorobą, z upiorami przeszłości... i w ostatecznym rozrachunku po prostu z przerażającymi, codziennymi godzinami. A jedynym rozwiązaniem wydaje się śmierć, do której bohaterowie filmu zbliżają się niczym ćmy, zahipnotyzowane światłem lampy. Ale - co może najważniejsze - to także film o tym, że nie wszystkie ćmy muszą umrzeć. Że zdarza się, iż śmierć jednej z nich powstrzymuje pęd pozostałych. Bo czasami ktoś musi umrzeć, by inni mogli żyć bardziej."

The Hours OST - Morning Passages

Dobry Boże!

2010-03-25T08:23:00.002+01:00

(zdjęcie: Wójtowicz)

Rzadko odwiedzam stronę statystyk swojego bloga, ale ostatnimi czasy odkryłam ich nową funkcję - mogę sprawdzić słowa kluczowe z wyszukiwarki. Teraz nareszcie wiem jakich (tajnych) haseł używają internauci trafiający na moją stronę. Poniżej te, które najbardziej mnie zaskoczyły/rozbawiły/zdziwiły. Zachowałam oryginalną pisownię.

białe spodnie męskie szyte czarną nicią (blog dla elegancików piętro wyżej)
porno lata dwudzieste (takich atrakcji, póki co, nie przewiduję)
miss swetrów (czyli że, jako miss, muszę interesować się sportem i ratować dzieci w Afryce?)
przedłużające się przeziębienie (łóżko, czosnek, termofor i etopirynę poleca Goździkowa)
bezbrzask głuchy (ale co to właściwie *** jest?)
korzuchy z merynosów (Kaśka, to Ty maczałaś w tym palce?)
make up królowa śniegu (szron zamiast podkładu, sople zamiast rzęs i gotowe!)
kaktuso-bluszcz (to chyba jakiś chroniony gatunek)
"jak się gniewać ( to raz a dobrze!)
tatuaże cierni (w Wielkim Poście jak najbardziej na miejscu)
za górami (za lasami...)
płaszcz z laku (haha!)
halki babciowate (u mnie ci halek dostatek!)
miło mi, że się ujawniłaś (mnie również)
gołe dziewczyny w ubieralni (jeśli ktoś tu będzie goły to jedynie ja! Solo. A nawet sole mio.)
pięknie wyglądasz po niemiecku (czy po niemiecku w ogóle można pięknie wyglądać?)
muminki scenariusz lekcji (jeśli są takie lekcje, to ja chcę do szkoły!)
karykatury o piciu alkoholu (w tej kwestii to nawet mogłabym się wypowiedzieć, ale karykatura to by nie była, oj nie)
mina wesoła, smutna,zła, zawstydzona (no to jaka? -bo umiem zrobić każdą)
mądrze piszesz dziewczyno (thx!)
podaj mi przepis na tako way (jeden tako + jeden way - mieszamy i jest)
od dziś nie nosisz spodni! ( jeśli to groźba, to aż strach się bać)
ruskie podróbki butów (widziałam na poznańskim górnym Manhattanie)
kuleczki ze swetrów (hę, to jakaś nowa moda?)
kim była emnilda (uwaga! Rozpisuję się poniżej)

Najkrócej mówiąc, Emnilda była córką Dobromira, prawdopodobnego władcy Moraw, trzecią żoną Bolesława Chrobrego i niezłą kombinatorką. Najlepiej będzie jednak oddać głos współczesnym kronikarzom, którzy w taki sposób ją scharakteryzowali:

Gall Anonim:
Nieraz bowiem żona jego, [Bolesława Chrobrego] królowa, kobieta mądra i roztropna, wielu wydanych na śmierć za przestępstwo wyrwała z rąk pachołków, ocaliła od bezpośredniego niebezpieczeństwa śmierci i w więzieniu, pod strażą zachowywała ich miłosiernie przy życiu, niekiedy bez wiedzy króla, a kiedy indziej za jego milczącą zgodą. (...) Gdy (...) król Bolesław ubolewał nad ich śmiercią ze względu na zacność ich rodziców i wyrażał żal, że ich rozkazał stracić (...) czcigodna królowa, ręką głaskając pieszczotliwie zacną pierś króla, zapytywała go, czy sprawiłoby mu to przyjemność, gdyby przypadkiem jakiś święty wskrzesił ich z grobu. Król odpowiadał jej, że nie ma nic tak kosztownego, czego by nie dał, gdyby ktoś mógł ich z tamtego świata do życia przywołać(...). Słysząc to mądra i wierna królowa oskarżała się jako winna i świadoma pobożnego podstępu (...)prosząc o przebaczenie winy własnej i skazańców. Król łaskawie ją obejmując i całując, rękoma podnosił z ziemi i pochwalał jej cnotliwy podstęp, a raczej dzieło miłosierdzia.

Thietmar z Merseburga:
Trzecią (żoną) [Bolesława] była Emnilda, córa czcigodnego księcia Dobromira, która — Chrystusowi wierna — niestateczny umysł swego męża ku dobremu zawsze kierowała i nie ustawała w zabiegach, by przez wielką szczodrobliwość w jałmużnach i umartwienia odpokutować za grzechy ich obojga.
......
A mój emnildowy pseudonim wziął się właśnie z wielkiej licealnej inspiracji kroniką Galla Anonima. Nie pamiętam tylko, czy wpadłam na niego sama, czy też dopomógł mi któryś z kolegów. -Przy okazji pozdrawiam wszystkich czytelników z mojej byłej klasy!

Baroko-rocko-coco

2010-03-17T00:09:00.001+01:00

'Wróciłam' do Europy, na - pełne przepychu, nieużytecznych drobiazgów i niepotrzebnej sztukaterii - salony. Czasami lubię przesadyzm, mnóstwo jakichś fiu-fiu ozdobników, przerost formy nad treścią, czy zrobić herbatkę o 5 p.m i rozkoszować się swoim towarzystwem. Dobrze też niekiedy być zbyt eleganckim i wyglądać jak kosmita z planety barok.
......
Barok, czy też wyrosły z niego nurt rococo nigdy mnie nie zachwycał. Wręcz przeciwnie - budzi lęk, bo kojarzy mi się z kontrreformacją, polowaniem na czarownice, hiszpańską Inkwizycją (sytuację ratuje jedynie skecz Monty Pythona o tym samym tytule:) i Indeksem ksiąg Zakazanych. Do tego dochodzą fantastyczne wyobrażenia śmierci, powrót popularnego średniowiecznego motywu danse macabre i sarmackie portrety trumienne. Brr! Wiem, że to spłycone myślenie, ale gdzieś w głębi mnie tkwi dziecięcy jeszcze strach przed takimi rzeczami. A te budowle! Gigantyczne komnaty pełne malowideł, wypełnione religijną symboliką wnętrza, churrigueryzm, ekspresja rzeźby i pyzatych amorków. I wszędzie te ozdobniki, detaliki, kapiące złotem szczególiki, optyczne złudzenia i gra światłocienia.
......
U mnie dziś barok w ludzkiej (czytaj: znośnej) postaci. Ozdobna bluzka jest zeszłorocznym nabytkiem-widmem, pozostałym po nieistniejącym już dziś ciucholandzie. Pięknie leży, a z tyłu posiada wstążeczkę, którą można regulować i podkreślać talię. Kolczyki z motywem fleur-de-lis zakupiłam dawno temu w Trollu, a apaszkę wyszperała gdzieś moja mama. Skleciłam z tego taki pompatyczny zestaw 'na bogato', w sam raz na salonowe popołudnia.
......
Niebieska filiżanka to najnowsza rzecz w mojej małej kolekcji porcelanowych cudów. Wpadła mi w oko zupełnie przypadkowo w czasie większych zakupów i wiedziałam, że nie wyjdę bez niej, co rzadko mi się zdarza. Jest lekka, pojemna, ma piękny wzór i idealnie spełnia swe zadanie dekoratorki witryny. Pijąc z niej czuję się jak prawdziwa dama, choć jak widać, jeszcze zapominam o odgięciu małego paluszka:)
Inną sprawą jest, że nie da się o tym myśleć, kiedy patrzy się na paterę pełną cukierków!

Ale barok ma też swoje plusy. W przeciwieństwie do innych dziedzin życia, bogactwo ozdobników oraz różnorodnych środków wyrazu wyszło na dobre muzyce, w której lubię zmienność i bogatą stylistykę. Polecam szczególnie III Koncert brandenburski Bacha (TU część adagio), oraz Symfonię C-dur Vivaldiego (TU część allegro), przy których po prostu się rozpływam.
A jeszcze bardziej rozpłyniecie się / zbierze Was do kupy, poniższy, iście klimatyczny teledysk i zarazem genialny utwór Ba-rock. Na marginesie - polecam całą płytę Jelonka!
Miłego słuchania!

Peruwiańska koszula i cuda

2010-03-11T16:41:00.012+01:00

Post dedykowany Pani la Mome i wszystkim którzy chcieli, a nie mogli przybyć na festiwalowe wykłady. Przypominam, że całość trwa do niedzieli, więc jeszcze można nadrobić zaległości:)
......
Było bardzo miło i bardzo owocnie. Wzięłam udział w sumie w czterech wykładach poruszających rozmaite aspekty życia kobiet (lub lepiej byłoby: życia i kobiet) w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej. Pierwszy dotyczył osobliwych kobiet Peru, z których największe wrażenie zrobiła na mnie La tapala limeña, czyli zakryta piękność limańska, którą w swoim czasie mogła być każda kobieta. Wystarczyło by narzuciła na siebie szal, za którym ukrywała twarz i dzięki któremu choć na chwilę mogła poczuć się wolna, bez obaw wyjść na ulicę i być niezależną, uwodzącą mężczyzn damą. Bo właśnie flirt był jedną z 'zabaw', jakie taka kobieta prowadziła. Posługiwała się w tym celu ślicznymi stopami widocznymi spod krótkiej (bo sięgającej ponad kostkę) spódnicy, talią osy co podkreślała szeroka suknia i wspomnianym szalem, zza którego wystawało zazwyczaj jedno oko obserwujące świat. Niestety moda ta zaniknęła w XIX w., kiedy do Peru masowo zaczął napływać styl paryski odsłaniający, ku uciesze panów, to i owo.
Ciekawa jest również postać Sarity Colonii, świętej ludu, patronki mniejszości seksualnych i złodziei, którzy tatuują sobie jej wizerunek na plecach, by chroniła ich od tyłu, kiedy 'pracują'. Tatuaże z Saritą wykonują też ludzie z innych kręgów, z reguły w podzięce za dokonanie cudu przez 'świętą', a że cudów jest mnóstwo, to tatuaże te są bardzo popularne. Nie wiadomo nawet dokładnie dlaczego to właśnie ona wywiera tak silny wpływ na ludową religijność - wiodła proste życie, była pomocna, serdeczna i jak mówi legenda, kiedy napadła ją grupa mężczyzna chcących ją zgwałcić, jej narządy płciowe w cudowny sposób zniknęły. Kościół nigdy nie zainteresował się Saritą i odcina się od wszelkich przejawów jej kultu.
......
Wciągnął mnie też wykład dotyczący codziennego życia Indian Bora, mieszkających w wiosce nieopodal Iquitos, którzy z jednej strony zachowują tradycyjne obrzędy, z drugiej jednak coraz bardziej uzależniają się od cywilizacji, żyjąc w stanie pewnego zawieszenia. Szczególnie uderzył mnie, przypadkowo zresztą wspomniany, przykład jednej Indianki, która wraz z innymi mieszkańcami wioski musi rozbierać się, by dać żądnym wrażeń turystom pokaz 'prawdziwego' , tradycyjnego, indiańskiego życia i zwyczajów, a przy okazji zarobić na utrzymanie. Proponuję, by w pokaz wciągnąć tychże turystów, rozebrać ich również i zaproponować zabawę pt. "i ty poczuj się jak Indianin", a ewentualnych opornych potraktować strzałką z kurarą. To dopiero byłaby przygoda!
Ale tak naprawdę wykład ten dotyczył macierzyństwa, porodu i opieki nad dziećmi. Tak na marginesie, strasznie podoba mi się to, że u Indian wszystko odbywa się naturalnie. Nie znają cesarskiego cięcia - jeśli dziecko jest nieodpowiednio ułożone, za pomocą masaży brzucha, doświadczone kobiety układają je w dobrej wyjściowej pozycji. A kiedy już się urodzi, nikt za bardzo nie przejmuje się sterylnością i higieną. Dzieci chodzą bez pieluch, kąpią się w ogólnie dostępnej rzece i... mają się dobrze! Tak samo dobrze mają się indiańskie matki, które są piękne i zachowują gęste włosy przez długie lata, dzięki wykorzystaniu tego, co oferuje natura i Pachamama.
A jeśli chodzi o kwestię 'rozwodu', sprawa jest prosta:" jeżeli ktoś ma kogoś dosyć, to wychodzi z domu i nie wraca".
......
Poznałam też bliżej postać meksykańskiej malarki Remedios Varo, niedocenianej surrealistki, której odrobinę sławy, takie mam wrażenie, odebrała 'kolorowa' Frida Kahlo. Remedios była równie oryginalna, i choć na jej obrazach nie znajdziemy typowych - dla meksykańskiego malarstwa i Meksyku w ogóle - wyobrażeń, jak np. tradycyjnego motywu śmierci z czaszkami i kolorowymi wieńcami, to jednak jej obrazy są przesycone rozmaitą symboliką i ma się wrażenie, ze każdy z nich mówi do nas tajemnym językiem, a nawet się rusza, próbując przekazać istotne treści dotyczące życia, filozofii i podświadomości. Popatrzcie zresztą sami, choćby TUTAJ.
Poza tym Remedios była kobietą z ogromnym poczuciem humoru. Pisała listy do przypadkowych osób wybranych z książki telefonicznej, proponując im zabicie nudy i rutyny wizytą w jej domu, w którym czekało mnóstwo atrakcji i serdeczności! Niestety, ten sympatyczny zwyczaj wynikał raczej z wielkiej samotności Remedios, co jednak nie zmienia faktu, że była to całkowicie niezwykła kobieta!

......
A poniżej moja najnowsza, poniedziałkowa zdobycz - peruwiańska koszula, która urzekła mnie tradycyjnym, ludowym wzornictwem. Na jednym z wykładów dowiedziałam się, że układ wzorów na inkaskich tkaninach ściśle określał właściciela odzienia; udzielał informacji o tym, kim jest, skąd pochodzi i czym się zajmuje.
A szczerze mówiąc (choć to kompletnie inna kultura i rejon), to właściwie moim pierwszym skojarzeniem związanym z wyhaftowanymi na koszuli twarzami, były posągi Olmeków, więc może jest to symbol jakiegoś olmeckiego klanu wielkogłowych?
A gdyby kiedyś ktoś z Was zobaczył gdzieś peruwiańską spódnicę lub materiał w takim stylu, to proszę o namiary! Będę (prawie) dozgonnie wdzięczna!

A jakby tych wszystkich cudów było mało, to jeszcze się pochwalę moim nowym matero - naczynkiem do Yerby, które właśnie dostałam w wielkiej paczce pełnej niespodzianek o których napiszę zaś! A teraz zmykam oddawać się urokom picia:) Adiós!

Aj waj!

2010-03-10T07:08:00.002+01:00

Dziś nic nie jest takie, jak być powinno. Aparat nie ustawił dobrej ostrości na broszkę, mnie - ucięło. Jedynie spodnie, niezmiennie, od 4 czy 5 lat przypominają mi, że jednak nie tyję tyle, ile myślę że tyję. Czyli - krótko mówiąc - nie mieszczenie się w kadrze wszerz, póki co, mi nie grozi:)

República Femenina

2010-03-05T09:18:00.003+01:00

Nie zwróciłabym nigdy uwagi na tę ulotkę, leżącą w kupce innych, gdyby nie Frida, która magicznie przyciągnęła mój wzrok. A jest na co zwrócić uwagę: od 7 do 14 marca odbędzie się bowiem w Poznaniu, festiwal poświęcony szeroko rozumianej kobiecości w Iberoświecie. Nie będę zanudzać, powiem tylko, że już się nie mogę doczekać!

......
Dokładny program TUTAJ.
......
Mam nadzieję, że Was też zainteresuje i skorzystacie choćby z jednej propozycji, przygotowanej przez organizatorów. Pozdrawiam!

Zielone płuca

2010-03-02T16:50:00.004+01:00

Kocham rośliny! Wielką przyjemność znajduję w kupowaniu nowych okazów, nawozów, ukorzeniaczy, mieszaniu ziemi w zależności od przesadzanego gatunku, a jeszcze większą w pobieraniu szczepek i rozmnażaniu, wykładaniu warstwy drenażu, a później obserwowaniu wzrostu i rozwoju moich roślinek! Uwielbiam te chwile, kiedy rozłożywszy się na tarasie, otwieram wór z ziemią i wdychając jej żyzną, próchniczną woń, garść po garści napełniam doniczkę. Lubię też serwować prysznic moim kwiatom, żeby poczuły się jak w naturalnym środowisku.

......

Roślin mam naprawdę sporo. Na zdjęciach widać tylko wycinek mojej kolekcji, reszta poukrywała się na szafach, lub zwisa sobie swobodnie z karnisza, jak dwa filodendrony, które kupiłam ostatnio w Castoramie inaugurując nowy sezon mojej roślinomanii:) Inne rośliny są rozsiane po wszystkich parapetach w mieszkaniu, a część kwitnie sobie też na pralce, chłonąc wilgotny mikroklimat łazienki.

......

Moim marzeniem jest mieć tyle miejsca, żeby móc wyhodować monsterę. Jest to gigantyczna roślina tropikalna, która całkiem ładnie daje sobie radę i w polskich domach - sama widziałam jeden okaz wysoki na trzy metry i szeroki na pół pokoju, u babci mojej koleżanki. Było to dawno, tak dawno, że nie umiałam się tym jeszcze odpowiednio zachwycić:)
A TU zdjęcie monstery w naturalnym środowisku (które bardzo często gości na moim pulpicie).

......
Inną sprawą jest, że chciałabym zamieszkać choćby w poznańskiej palmiarni. Nie dość, że miałabym tam właśnie monsterę z ogromnymi liśćmi, to jeszcze mogłabym od czasu do czasu zrywać świeże banany na śniadanie i raczyć wzrok i węch storczykami. Ach, żyć nie umierać!
......
I jeszcze jedna sprawa. Roślinami nie ma się co za bardzo przejmować (jak zresztą wszystkim). Kiedy zbytnio o nie dbałam: chuchałam, dmuchałam, niepokoiłam się najmniejszą plamką na liściu, a każdy nowy pąk wywoływał u mnie doznania wręcz ekstatyczne, jak na złość dopadła moje najpiękniejsze fuksje i fikusy plaga ziemiórek. Wytępiłam je, utraciwszy kilka roślin, ale dzięki tej przygodzie emocjonalnie zostawiłam kwiaty 'samym sobie'. Dbam o nie tylko tylko tyle, ile muszę. Podleję, czasem umyję liście, a niekiedy spojrzę na nie dokładniej i dziwię się, że zakwitły lub wypuściły nowe listki.

A to wilczomlecz - moja duma, gdyż ze starej rośliny, rosnącej kiedyś na klatce schodowej udało mi się wyhodować pięć nowych, a z tych pięciu kolejne okazy, które mimo cierni i smutnego wyglądu wypuszczają takie oto barwne kwiatki, cieszące oko prawie cały rok.

Wiosna, ach to ty!

2010-02-27T07:41:00.006+01:00

Post dedykowany Kasi

Nie mogę już doczekać się wiosny! Czasami nawet zastanawiam się, czy już nie rozgościła się na drzewach i w moim pokoju, bo czuję jej powiew, a ciepłe promienie dopołudniowego słońca, które otulają mnie swoim blaskiem, sprawiają, że tęsknię za nią jeszcze bardziej, a jednocześnie coraz mocniej czuję ją w sobie. Wiosna to taki mój stan umysłu, w którym tworzę nowe cele i marzenia i wszystko widzę pozytywnie, bo jak to rzekł Bruno Schulz "nikt nigdy nie zgłębił zamysłów wiosny", a ja myślę, że zamysły tej pory roku muszą być pozytywne. Więcej! One są pozytywne, nawet, kiedy wydają się być negatywne, niemożliwe i złe. To przecież od nas zależy czy zobaczymy plusy jakiejś sytuacji. Ja widzę w wiośnie same plusy! Wszystko się zieleni, rodzi i rozwija, budzi mnie świergot ptaków, mogę skakać wysoko do góry, biegać boso po trawie i poczuć na sobie spływające krople deszczu. Mogę się ubierać w zwiewne sukienki, czytać książkę na parkowej ławce, obserwować pioruny błyskające za oknem i wdychać zapach wilgotnej, roztapiającej się ziemi!
......

Fantastyczną torebkę, którą mam ze sobą, dostałam w prezencie od pewnej Kasi, która napisała do mnie kiedyś maila i postanowiła obdarować takim oto kuferkiem. Jest mi niesamowicie miło, że spotkało mnie takie sympatyczne wyróżnienie. Chciałabym w tym miejscu Kasi bardzo, bardzo gorąco podziękować! (Jeśli czytasz Kasiu, to chcę Ci przekazać, że wykasowałam Twojego maila nie zapisawszy wcześniej adresu, stąd dziękuję dopiero teraz i w takiej formie).
Torebka jest ostatnio moją ulubioną, mieszczę w niej wszystko, co potrzebuje dziewczę od świtu do nocy przebywające poza domem. Poza tym jest to moja pierwsza torebka o tego typu kształcie i zapięciu i czasem kiedy ją otwieram, czuję się jak dr Queen:)

photos by Ana & Solaque

The grass was greener*

2010-02-20T09:20:00.007+01:00

Z wolna, tak, jak topnieje śnieg za oknem, odchodzi ode mnie zimowy marazm i niechęć do wyszukanych ubraniowych kompozycji. No dobra, przesadziłam trochę z tym 'wyszukaniem', chodzi o to, że zimą zakładałam na siebie ciągle ten sam sweter, jedną spódnicę, nie nosiłam biżuterii, fikuśnych apaszek i upinanych fryzur (pod płaszczem przecie i tak nic nie widać), ale wprost proporcjonalnie do znikania lodowych sopli, budzi się we mnie chęć do modowych kombinacji! Oj, niemały wpływ miała też na to jedna taka pani K., która powiedziała, że "nie jestem już taką elegantką jak dawniej", czyli, krótko mówiąc, że zdziadziałam. Dawno już nie słyszałam słów, które zrobiły na mnie większe wrażenie. Pozytywne, bo kopnęły i zmobilizowały mnie do zmian.
......
A lubuję się ostatnio w eklektycznych zestawach i mnóstwie zaskakujących dodatków. Uwielbiam futrzane kołnierze, bo nadają charakteru i wykańczają strój, getry, które są fajnym łącznikiem rajstop i butów, oraz wzory, tłoczenia, chropowate tkaniny i biżuterię, która kłóci się z całością.
......
Sweterek przeszedł długą drogę od maminej, przez babciną szafę, aż trafił do mnie. Najbardziej lubię w nim haftowane kwiaty, tworzące niepowtarzalny, romantyczny klimat i kolor orzechowego brązu. Spódniczkę kupiłam w ramach pocieszenia w związku ze zgubieniem innej, kwiatowo-granatowej, a że ja ekonomiczna dziewczyna jestem, to zamknęłam się w 2 złotych:) Torebkę natomiast, jak i futrzany kołnierz, dostałam od taty, który mimo braku znajomości kolorów, stylów i rozmiarów, zawsze jakoś trafia w mój gust i robi mi fantastyczne niespodzianki!

......
*Jeśli post jest nudny, to przepraszam, ale nie myślę dziś racjonalnie i żyję muzyką. Konkretnie genialnym utworem High hopes zespołu Pink Floyd, którego namiętnie słucham cały czas i czuję wręcz fizyczny ból marząc o tym, by przemienić się w nuty i wskoczyć w jego głębię.

Pink Floyd - High Hopes

Duża mała Mi

2010-02-16T08:06:00.000+01:00

Wiem nawet, kiedy wpadł mi do głowy ten prześmiewczy pomysł na małą Mi. Właśnie wtedy, gdy uczesałam sobie koka wysoko na głowie i spojrzałam w lustro. Natychmiast skojarzyła mi się z nim ta właśnie sukienka, zakupiona niedawno za symboliczną złotówkę. Spływający materiał sprawia, że bardzo ładnie układa się przy chodzeniu, co zakomunikowali mi postronni obserwatorzy. Ja mogę dodać, że jest bardzo wygodna, nietuzinkowa i ma ciekawie skrojone rękawy. Trochę pogrubia, ale na szczęście jest to sukienka stworzona do duetu ze swetrem lub kamizelką. Na pierwszy ogień poszedł gruby, zimowy, skandynawski, kupiony w tym samym , co suknia, ciucholandzie. Razem tworzą idealny zestaw na chłodne dni.
......
Więcej dziś nie przynudzam. Poczytajcie lepiej co kombinuje mała Mi.

Obok niej siedziała mała Mi, trochę dumna, trochę zawstydzona, jako że własnymi łapkami starała się pozszywać kapturek na imbryk do herbaty i wypolerować piaskiem srebrną tacę. Ani kapturkowi, ani tacy nie wyszło to na dobre, ale być może zamiary ważniejsze są od wyników.

- My będziemy spały w domu - powiedziała Mimbla stanowczo. - Tam mogą być mrówki, a jak cię pogryzą, będziesz większa od pomarańczy.
- Ale kiedy ja chcę być duża, chcę być duża chcę być duża chcę być duża! - krzyczała Mi.
- Bądź grzeczna! - upomniała ją siostra. - Bo przyjdzie Buka i cię zabierze!

- Gdzie twoja mama? - spytał.
- Zjedzona - błyskawicznie skłamała Mi. - Może masz coś do jedzenia?
Włóczykij wskazał fajką biwak i ognisko, nad którym bulgotał kociołek pełen grochu. Obok stał drugi z gorącą kawą.
- Ale ty pijesz pewno tylko mleko? - powiedział.
Mi roześmiała się pogardliwie. Nie mrugnąwszy okiem wlała w siebie całe dwie łyżeczki kawy, a do tego zjadła ni mniej, ni więcej, tylko całe cztery ziarnka grochu.

- Jeżeli jestem smutna, to nie muszę tego uzewnętrzniać za pomocą kokardki – powiedziała.

- J e ż e l i jesteś smutna, to tak – rzekł Maminek. – Ale ty nie jesteś smutna.

- Nie – protestowała Mi. – Nie mogę. Mogę tylko być wesoła albo zła. Ale jeżeli się rozzłoszczę na Lodową Panią, to może się zdarzyć, że kiedyś ugryzę ją w nogę.

Jak się gniewać, to się gniewać - stwierdziła mała Mi, obierając ziemniaka zębami - Trzeba czasem być złym, każde najmniejsze stworzenie ma prawo być złe. Ale Tatuś gniewa się nie tak, jak trzeba. Nic nie wydmuchuje z siebie, tylko wciąga do środka.

'Nie szukaj szczęścia za górami, za lasami'*

2010-02-11T00:15:00.008+01:00

Oto zostałam wytypowana do Happy blog przez niezawodną Szmaragdę. Tak też czułam w kościach, że jeśli ktoś mnie wytypuje, to właśnie ona. Moje zdolności magiczne nie zawiodły:) A ja do zabawy zapraszam... czary-mary... abrakadabra... Karo!
......
Trudno mi wyliczyć ( a tym bardziej opisać) co sprawia mi radość. Wszystko! Jestem osobą, której naprawdę niewiele potrzeba do szczęścia. A ostatnio czuję się przeszczęśliwa. Nie wiem dlaczego , ale chodzę z wielkim uśmiechem przylepionym na mojej duszy i cieszy mnie wszystko, co przede mną. To, co pewne, zaplanowane i to, co wymyśliłam sobie, że mnie spotka. Ze wszystkiego się śmieję, do wszystkiego robię zabawne miny. To chyba zasługa nadchodzącej wiosny, ale o tym napiszę zaś!
......
A teraz do rzeczy, bo cieszy mnie wiele rzeczy: deszcz, sadzenie kwiatów, jazda na rowerze, myszkowanie po strychach i piwnicach, sen, przywieszanie nowych obrazów w pokoju, kupowanie książek, rozmowy o wszystkim i o niczym, subwoofer i basy, światło świec, grzebanie rękoma w mokrej ziemi, uczucie teatralnego odrealnienia, malowanie paznokci, czekolada rozpływająca się w ustach, wtulanie się w świeżą pościel, pisanie listów, oglądanie fotografii, przestawianie mebli w pokoju, chochoły i inna Muza, przeglądanie atlasu świata, pisanie pamiętnika, opowiadań i wierszy, przeciąganie się, picie owocowych koktajli, niespodziewane spotkania, śpiewanie, układanie scenariuszy snów, Muminki we wszelakiej formie, zachwycanie się pięknem XIX w., zupa pomidorowa u Kasi, oglądanie się w lustrze, stawianie na swoim, picie Yerby, udawanie bohaterki filmu, robienie prezentów, brak kontaktu z rzeczywistością, teksty piosenek o dużej abstrakcyjności, włóczenie się po mieście i po pustkowiach, zakupy ciuchowe z Solakiem, bibeloty, rozciąganie kręgosłupa, odtworzenie czyjejś twarzy w pamięci, odciskanie kształtu dłoni w mące, zakupy w Lidlu, robienie na przekór, aromat mandarynek, burze z piorunami, ślimaki chodzące po ręce, znalezienie zagubionych pół roku wcześniej - gdzieś w przepastnych mych szafach - ciastek lub pieniędzy, picie alkoholu, bycie sową lub rannym ptaszkiem, błękit nieba w mroźny dzień, Pastella & Pastella Kasi (przy której Lisner może zwijać manatki!), nocny księżyc świecący mi w twarz, używanie odświeżacza powietrza, egzystencjalne dyskusje, robienie głupich min... no i gra na akordeonie (mam nadzieję, że wkrótce również na gitarze:) Przemka oraz podziwianie go (ba!), jako wokalisty (wow!) i gitarzysty (a co!) najlepszego ślubnego zespołu 'Shakers'. Hihi:D
......
I cieszy, a raczej śmieszy mnie moja karykatura, wykonana przez jednego Rosjanina, którego ulubiony tekst brzmiał: "Idu do ubikacji - rozumisz?". Jako że codziennie go odwiedzaliśmy (bo wszyscy moi znajomi rysowali sobie karykatury innego dnia) doszliśmy do wniosku, że to naprawdę jego ulubiony tekst. Inną zagadką jest, dlaczego siedział w tejże ubikacji aż 20 minut.

* cytat pochodzi z operetki "Księżniczka czardasza" , skądinąd mojej ulubionej!

'W wielkim mieście'

2010-02-08T00:21:00.001+01:00

Ostatnio zachwycam się Poznaniem. Chodząc uliczkami mniej i bardziej uczęszczanymi, zwracam uwagę na ukryte zakamarki, detale architektoniczne i uważnie przyglądam się miejscom, które mijam. Czasami czuję, jakbym była tutaj po raz pierwszy - wszystko jest dla mnie nowe, nieodkryte i piękne! A to jakaś rzeźbiona brama, kryjąca tajemnice opuszczonego podwórza, a to urokliwy witraż na zapomnianej klatce schodowej cudnie załamujący światło, jakaś stara ścieżka wijąca się, gdzieś, między kamienicami.
......
A nade wszystko lubię patrzeć na Poznań z wysoka, podziwiać rozległą panoramę urozmaiconą budynkami z różnych epok i móc stwierdzić, że jest ładniejsza niż panorama Paryża (tak, tak, odezwała się i mądrzy specjalistka, co w Paryżu nigdy nie była. Ale muszę powiedzieć, że z pomocą wujka Googla zwiedziłam sobie to miasto wirtualnie wzdłuż i wszerz i owszem, jest czarujące, ale czy ładniejsze od Poznania? Kiedyś to sprawdzę naocznie.) W każdym razie widok na plac Bernardyński z 5-go piętra jest niesamowity, no nie?! Dla mnie bomba, a nawet bomba z rumem!
......
Zdjęcie nocne przedstawia jedną z moich ulubionych poznańskich uliczek, łączącą św. Marcina z Taczaka. Lubię sobie nią wędrować przed, lub po pracy i myśleć o niebieskich migdałach, bo w tej ścieżce zaklęta jest magia i myślenie o cudach i abstrakcjach jest tu jak najbardziej na miejscu.

Graj w zielone II

2010-02-04T11:35:00.009+01:00

Niech żyje eklektyzm.
Niech żyje artyzm.
Niech żyje krakowski Kazimierz, żydowska kultura i... no właśnie? Dialog?

Rok 2006. Synagoga Stara. Siedzą na ławce. Ona wpatrzona w bimę. I jakiś on. Stary, siwiuteńki, zwiedzający muzeum dziadunio. Nagle chwyta ją pod brodę, przekręca głowę w prawo i patrzy.
- Żydówka, czy nie Żydówka?
- Niestety nie - odpowiada zaskoczona.
- Szkoda, wielka szkoda...

'Ona' czyli ja. Emnilda.

Graj w zielone!

2010-02-02T00:25:00.002+01:00

Graj w zielone! Zielone skojarzenia! Bo zieleń to najmagiczniejszy kolor w świecie! Kolor liści herbacianych i fusów, z których wywróżyć można przyszłość. Kolor nadziei, która jest matką głupich, a zarazem umiera ostatnia. I lasy prastare i puszcze nieprzebyte mienią się zielenią - czasem nieprzeniknioną, czasem słoneczną, i każde źdźbło trawy w ten kolor odziane. Zielone bywają też oczy, gdy dotykają tajemnicy, bo zieleń to kolor marzeń i życia!
......
A zielony sweter za 4 zł kupiłam niedawno w zaprzyjaźnionym:) ciucholandzie. Urzekł mnie bogatym wzorem i guzkami z włóczki, które zawsze kojarzą mi się z babcinym swetrem (także zielonym), będącym najlepszym swetrem świata, niestety mocno już dziś zniszczonym. Wkładam go czasami z sentymentem i noszę bardziej, jako wspomnienie i eksponat, niż ciuch, który można zużyć. Do zużycia służy mi właśnie ten nabytek. Eksploatuję go ostatnio bardzo intensywnie, - zawijam się weń, wtulam, biorę w dłoń napar Yerby i czytam mądre książki o turystyce kulturowej, dzięki którym zdam kolejny egzamin. Trzymajcie za mnie kciuki jutro i w czwartek. DZIĘKUJĘ!

......

A jeśli komuś mało moich (pseudo) poetyckich sformułowań, lub stwierdziwszy, że są nieładne, chciałby przeczytać coś naprawdę dobrego, polecam - jeden z moich ulubionych - wiersz Bolesława Leśmiana Topielec:

W zwiewnych nurtach kostrzewy, na leśnej polanie,
Gdzie się las upodabnia łące niespodzianie,
Leżą zwłoki wędrowca, zbędne sobie zwłoki.
Przewędrował świat cały z obłoków w obłoki,
Aż nagle w niecierpliwej zapragnął żałobie
Zwiedzić duchem na przełaj zieleń samą w sobie.
Wówczas demon zieleni wszechleśnym powiewem
Ogarnął go, gdy w drodze przystanął pod drzewem,
I wabił nieustannych rozkwitów pośpiechem,
I nęcił ust zdyszanych tajemnym bezśmiechem,
I czarował zniszczotą wonnych niedowcieleń,
I kusił coraz głębiej - w tę zieleń, w tę zieleń!
A on biegł wybrzeżami coraz innych światów,
Odczłowieczając duszę i oddech wśród kwiatów,
Aż zabrnął w takich jagód rozdzwonione dzbany,
W taką zamrocz paproci, w takich cisz kurhany,
W taki bezświat zarośli, w taki bezbrzask głuchy,
W takich szumów ostatnie kędyś zawieruchy,
Że leży oto martwy w stu wiosen bezdeni,
Cienisty, jak bór w borze - topielec zieleni.

Marzenie ściętej głowy

2010-01-29T15:52:00.001+01:00

Nie tak do końca ściętej, raczej podciętej, ale dla mnie, mającej włosy prawie do pasa, jest to spora różnica.

......
Dlaczego? Taki mój kaprys, bo jak coś robić, to raz, a dobrze! Szczególnie, że teraz, zimą, miałam problem z suszeniem tych długich moich włosów (jako że nie używam suszarki) , ponadto na samą myśl o ich myciu i rozczesywaniu dostawałam gęsiej skórki. Do wiosny odrosną ;)
......
Bluzka w kolorze écru, którą mam na sobie jest moją ulubioną, właśnie dlatego, że jest w kolorze écru i przez to, mimo eleganckiego kroju i pensjonarskiego kołnierzyka, może być noszona do zestawów o mniej formalnym charakterze. Właśnie ów kolor sprawia, że nie jest tak zobowiązująca, jak białe (lub, co gorsza, śnieżnobiałe) bluzki, a dodatkowo podkreśla babciny i troszkę taki niemodny charakter niektórych moich modowych kombinacji.

Za ciepło na zimę!

2010-01-26T18:06:00.003+01:00

Zdecydowanie zahartowałam się na tegoroczną zimę! Być może wynika to z codziennego przebywania w syberyjskich warunkach mojego pokoju, może ze świadomego poddawania się ,w rozmaity sposób, zimnym temperaturom, jest w każdym razie pewne, że -20*C ani trochę mnie nie przeraża!
......
Póki co, zainspirowana ulubionym zimowym filmem Doktor Żywago, wymyśliłam sobie taki waśnie, rosyjski zestaw z pewnością spełniający syberyjskie standardy, nadający się na wielką wędrówkę w okolicach Jakucka, Nowosybirska, lub jazdę trojką. Jak do tej pory, w Poznaniu, zestaw ów sprawdziłam w praktyce tylko częściowo. Czapa z lisa i chusta idealnie chronią policzki i kark od podmuchów lodowatego powietrza. A kożuch? Cóż... miałam go na sobie raz i stwierdziłam, że jest mi w nim zdecydowanie za ciepło! Ale do trzech razy sztuka! Wypróbuję go jutro w tej właśnie kombinacji, wraz z - zakupionymi dziś - podróbami butów emu, które zastąpić mi muszą ciepłe ruskie walonki.

PS. Chciałam jeszcze dodać informację dla mojej czytelniczki Katii, że oryginalne buty emu są produkowane z wełny merynosa:)

Zagubione dziecko Syberii

2010-01-11T00:07:00.004+01:00

Post trochę nadprogramowy, ale nie mogłam się wprost powstrzymać! Tyle śniegu! Mnóstwo śniegu! Góry śniegu! A ja, jako zgubione dziecko Syberii i wielka fanka zimy, odnajduję niesamowitą radość w brnięciu przez zaspy do pracy (idealny jest tu trucht z elementami podskoków przy wysokich śnieżnych przeszkodach - nie dość, że dużo w tym zabawy, to jeszcze ile plusów dla zdrowia!), w rzucaniu się śnieżkami, odpoczywaniu na wielkich śniegowych kupach - choćby w centrum miasta - i wpatrywaniu się w księżyc.

......
Zachęcam Was, drodzy czytelnicy, do wykorzystania takiej pogody i do śnieżnej aktywności! Idźcie na sanki, róbcie orły, zapadnijcie się w śnieg po samą szyję i... szukajcie. Może, tako jako i ja odkopiecie miecz świetlny mistrza Yody?

(photos by Olsy Malińska & Ola "dębowa mocna" Banaszak)

Czy kobiety powinny nosić spodnie?

2010-01-09T08:40:00.005+01:00

Dzisiaj w nocy przyszła do mnie inspiracja! Wena! A może muza (jakaś taka między Melpomene a Talią)?! Kazała poszukać tej właśnie fotografii w albumie o latach '40 ubiegłego wieku i twórczo wykorzystać. Serio. Zdjęcie to zobaczyłam już w święta, kiedy z nudów przerzucałam ów album. Coś mnie w nim zafrapowało, zaintrygowało, może podpis?
"Anne Scott James z czasopisma Picture Post, pozuje do artykułu zatytułowanego Czy kobiety powinny nosić spodnie?. Gdy zrobiono to zdjęcie, w listopadzie 1941 r., setki tysięcy kobiet już je nosiło."
.......
Lata '40 w modzie to okres skromnej elegancji, emancypacji, eksperymentów i zgody między tendencjami. Czasy te były bardzo różnorodne. Z jednej strony liczył się wyrafinowany, dopasowany krój uwydatniający kobiecość; kokardy i falbany idealne dla romantyczek, z drugiej strony wiele pań chętnie wybierało spodnie na szelkach, w stylu "chłopczycy ". Ja połączyłam jedno z drugim.
......
Sweterek jest najnowszym ciucholandowym zakupem za 2 złote. Choć trochę za duży, urzekł mnie bufiastymi rękawami, delikatnym wzorem i marynarskim kołnierzem, o jakim zawsze marzyłam. Został też trochę przeze mnie przerobiony - obszyłam go czarną koronką, a guziki odprułam, w zamian wszywając haftki i aksamitną kokardkę, która pełni ozdobną rolę.
No a do tego włożyłam spodnie. Jest to premiera spodni - czy raczej - mnie w spodniach, na tym blogu. Patrząc na Anne Scott powiedziałabym, że czuję się jak ona - kobieta lat 40 czyli, jak to wyczytałam na jednej stronie: tajemnicza Femme Fatale, kobieta chłodna i świadomej swojej kobiecości. Klasa sama w sobie. No dobra, może jednak nie tak:)
Chciałam po prostu połączyć elementy typowo kobiece, delikatne i zwiewne z elementem typowo męskim - czyli spodniami i papierosem. Miało być dużo dymu, planowałam zniknąć w tych oparach, jak we mgle - lepiej niż zrobiłby to sam Houdini. Dym był nieuchwytny, rozwiał się, ale jedno mi wyszło - zabrałam się w końcu za przeróbki krawieckie, a w wielkiej walizce widocznej na zdjęciach przytargałam sobie nawet i maszynę do szycia!

Witaj Roku Nowy!

2010-01-01T14:39:00.003+01:00

Życzę Wam, aby wszystkie sprawy rozpoczęte w ubiegłym (już) roku znalazły swoje szczęśliwe zakończenie w 2010! I żebyście poczuli prawdziwą radość, płynącą z czytania książek!

Ktoś tu ma kota!?

2009-12-27T00:19:00.004+01:00

W pierwszy dzień Świąt wybrałam się na wycieczkę rowerową. Znudzona ciągłymi widokami Rusałki, Strzeszynka i Kiekrza, postanowiłam zapuścić się w przeciwne rejony Poznania – nad Wartę, by ugrzęznąwszy w wielkim błocku, wytaśtać, resztkami sił, rower na górę i znaleźć się właśnie tam – w najbardziej magicznym zakątku Poznania – na Śródce.

......

Tego miejsca nie da się opisać – trzeba je zobaczyć, a jeszcze lepiej poczuć. Poczuć klimat takiej małej enklawy artystycznej, zamkniętej w kilku uliczkach, z których każda jest niepowtarzalna. Kocie łby, urocze, zaklęte kamieniczki, odrapane ściany, zakurzone podwórza i górujący nad tym wszystkim budynek dawnej Kongregacji Filipinów...

A ów artyzm Śródki? Może wyraża się w muzyce, w fortepianowych wprawkach granych gdzieś na wysokości pierwszego piętra, może w postaci pana artysty w długim płaszczu z peleryną i francuskim berecie, który natychmiast skojarzył mi się z jakimś szalonym literatem? A może sprawiła to pani, prowadząca swojego starego męża po murku, niczym małego chłopca?

Pewne, że jest w tym miejscu magia. Magia codzienności – szarej, deszczowej, starej, gdzie jedynym odgłosem, jest szept wysuszonych liści, przerzucanych przez wiatr na prawo i lewo; kiedy na to miejsce patrzy się, jak na najgorszą melinę, a szwendające się po pustych uliczkach, różnobarwne koty są jedynymi stworzeniami, do których skierować można swoje groźby; oraz magia miejsca niezwykłego – kiedy ten kawałek przestrzeni staje się małym Montmartrem lub Buenos Aires, kamienice wydają się być kolorowe i tchnąć życiem, można sobie wyobrazić, że ktoś gra nieopodal na akordeonie, a każdy, ledwo oświetlony zaułek zdaje się zachęcać do intrygującej podróży i odkrycia największej tajemnicy, że oto za zakrętem...

.......

A spodobało mi się tam tak bardzo, że na następny dzień wróciłam – już nie sama, ale z aparatem fotograficznym (a w zasadzie telefonem). I na dodatek znalazłam przewodnika – kota. Łaził przede mną/za mną po całej Śródce, pokazał wszystkie tajemnicze zakamarki i skrytki, a przy okazji chyba polubił, bo gdy tylko nadarzyła się okazja mruczał, sadowił się na kolanach, lub usiłował wskoczyć na ramiona. Taki pieszczoch.

Klara i senna mara

2009-12-24T23:39:00.011+01:00

W taką noc jak dzisiejsza, może wydarzyć się wszystko... trzeba tylko w to mocno wierzyć!

......

Północ to godzina czarów.

......

W końcu zgasną ostatnie światła, wszystko roztopi się we wspomnieniach i cały dom uśnie w ciszy, przerywanej tylko cogodzinnym biciem stuletniego zegara. W mroku majaczyć będzie zarys choinki, anioły na niej wiszące, a w kryształowych szybach bufetu odbijać się będzie biel obrusu i gobelinowe poduszki na sofie. Kiedy w tej tajemniczej aurze nocy, pachnącej korzenną pomarańczą i przyprawami kolonialnymi wszystkich zmorzy sen, Klara pragnie chłonąć magiczne chwile i czeka, aż rozpoczną się czary. Rozmyśla o domku z piernika, o dziadku do orzechów, aniołach fruwających gdzieś daleko, o mroźnej zimie i lodowym sercu Królowej Śniegu... w końcu jednak uśnie, w swoim dużym, zimnym pokoju, pełnym obrazów i kwiatów, a jasny księżyc oświetli jej twarz w momencie, kiedy zza starej szafy z czeczoty wyłoni się król myszy...

I co dalej? Nie wiem, ale jestem pewna, że Klara da sobie radę z myszami. W końcu dzięki dziadkowi je mnóstwo orzechów, a te nie bez przyczyny nazywane są owocami mądrości. Mądrość jej pomoże.

......

I właśnie mądrości wszystkim Wam życzę!!!

Dziadek do orzechów to moja absolutnie najukochańsza świąteczna historia (Opowieść Wigilijna Dickens'a pojawiła się dużo później i choć też ją uwielbiam, to jednak nie darzę takim sentymentem.) Pełna magii, tajemnic, historia dziejąca się na granicy jawy i snu... kiedy Klara zasypia? Kiedy marzy, a kiedy widzi i czuje coś naprawdę? Czy Drosselmeyer to czarodziej?
A poniżej pierwsza część mojej najpiękniejszej, świątecznej bajki dzieciństwa i zarazem pierwszego spotkania z HISTORIĄ i MUZYKĄ Dziadka do orzechów (kto chętny niech obejrzy wszystkie - choć zachwycić się nimi, tak naprawdę, może tylko dziecko!)

Królowa śniegu

2009-12-14T21:12:00.003+01:00

Lubię oryginalne odzienia - nieschematyczne, nietuzinkowe i ciekawe. Tak, jak ten kawałek koca, który jest moim tegorocznym odkryciem. Przez kilkanaście lat nosiła go moja mama, budząc tym mój śmiech, bo uważałam go za naprawdę obciachowy. Gdyby ktoś mi wtenczas powiedział, że w 2009 roku go założę (i to z własnej, nieprzymuszonej woli!) wyśmiałabym!
Niewątpliwą jego zaletą, jest przewiewność i doskonały system wentylacyjny - płaszcz nie ma podszewki. Jest to idealne rozwiązanie, bo ani grzeje, ani ziębi, po prostu jest. Tylko tyle i aż tyle. Jedynym minusem jest to, iż posiada tylko jeden guzik - przy szyi, co sprawia, że podczas wietrznej pogody dół się rozchodzi, ale w końcu ktoś po coś wymyślił agrafki:)
......
Śmieszą mnie trochę przygotowania do Świąt - gonitwy za promocjami, za świeżym karpiem i najbardziej efekciarską choinką. Śmieszy mnie kupowanie co roku nowych świątecznych ozdób i prezentów na ostatnią chwilę. Zdecydowanie wolę wybrać się na spacer, porzucać śnieżkami i jeździć na łyżwach. To są prawdziwe atrakcje!

(photos by Wójtowicz)